Σε μεγάλο ζήτημα για την ασφάλεια της Ελλάδα αναδεικνύεται η συμφωνία της Γαλλίας με την Τουρκία για την συμπαραγωγή drones, όπως είχε αναδείξει το enikos.gr. Το θέμα συζητήθηκε στην Βουλή, με τον υφυπουργό Εθνικής Άμυνας Αθανάσιο Δαβάκη να αποκαλύπτει ότι ήδη έχουν γίνει ενέργειες της Αθήνας προς το Παρίσι, με την αξιωματική αντιπολίτευση να ζητά πιο δυναμική παρέμβαση.
Του Χρήστου Μαζανίτη
Σε σοβαρό πρόβλημα για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εξελίσσεται η συμφωνία της γαλλικής SAFRAN με την τουρκική BAYKAR, του γαμπρού του Ερντογάν.
Όπως γράψαμε λεπτομερώς στο enikos.gr η συμφωνία, που υπογράφηκε μεταξύ της Baykar και της Safran Electronics & Defense, μιας αμυντικής εταιρείας με έδρα τη Γαλλία, καλύπτει κοινές δραστηριότητες ανάπτυξης έξυπνων πυρομαχικών, προηγμένων συστημάτων πλοήγησης και ηλεκτροοπτικών τεχνολογιών.
Η Safran είναι η εταιρεία που κατασκευάζει τα drones Patroler που αναμένει να προμηθευτεί ο ελληνικός στρατός και η Baykar είναι η εταιρεία που κατασκευάζει τα drones Bayraktar, Anka, Akinci κ.α. Η συμφωνία των «δύο» προβλέπει την προμήθεια τουρκικών ηλεκτροπτικών συστημάτων στα γαλλικά drones, τα οποία υποτίθεται ότι θα προμηθευτεί η Ελλάδα.
Επιπλέον, η Safran είναι ο κύριος κατασκευαστής των κινητήρων των Rafale αλλά και ελικοπτέρων που υπηρετούν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Το θέμα συζητήθηκε και στην Βουλή, με τον τομεάρχη Άμυνας του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλη Κατρίνη, να καταθέτει επίκαιρη ερώτηση.
Κατά τη συζήτηση, ο κ. Κατρίνης παρουσίασε σειρά πρόσφατων παραδειγμάτων συνεργασίας της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας με εταιρείες και φορείς κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τονίζοντας ότι η συμφωνία Safran–Baykar δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μέρος μιας ευρύτερης και ανησυχητικής τάσης διείσδυσης της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας στην ευρωπαϊκή αμυντική αγορά.
Υπενθύμισε ότι η Baykar έχει ήδη συνάψει συμφωνία με την ιταλική Gruppo Esse για την ανάπτυξη αυτοματοποιημένης γραμμής μαζικής παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ενώ παράλληλα έχει αποκτήσει ιταλικές εταιρείες στους τομείς της αεροναυπηγικής και της άμυνας. Αναφέρθηκε επίσης στη συμφωνία της τουρκικής ARCA Defense με το Υπουργείο Άμυνας της Εσθονίας για τη δημιουργία εργοστασίου παραγωγής πυρομαχικών μακράς εμβέλειας, καθώς και στη συνεργασία της τουρκικής Sarsilmaz με την ισπανική EM&E Group στον τομέα της αμυντικής τεχνολογίας και της έρευνας.
Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Αθανάσιος Δαβάκης, αποκάλυψε ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει ενημερώσει τους Ευρωπαίους ομολόγους του για τις ελληνικές θέσεις σχετικά με το ενδεχόμενο συνεργασίας τους με την τουρκική αμυντική βιομηχανία.
Ο υφυπουργός επισήμανε ότι «η συμφωνία συνεργασίας της τουρκικής Baykar με τη γαλλική αμυντική εταιρία SAFRAN διέπεται από συγκεκριμένο θεσμικό και κανονιστικό πλαίσιο και δεν είναι διακρατική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας», σημειώνοντας ότι η Αθήνα έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για να εκφράσει τους προβληματισμούς της.
Ανησυχία στις Ένοπλες Δυνάμεις
Ο κυριότερος λόγος ανησυχίας προκύπτει από τις ανακοινώσεις Γάλλων και Τούρκων ότι στο πλαίσιο της συνεργασίας, το προηγμένο ηλεκτροοπτικό σύστημα της Safran, Euroflir, θα ενσωματωθεί στην πλατφόρμα Bayraktar TB2. Αυτή η ενσωμάτωση στοχεύει στη διαφοροποίηση των δυνατοτήτων αναγνώρισης, επιτήρησης και ανίχνευσης στόχων του TB2.
Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης σχέδια για την κοινή ανάπτυξη ολοκληρωμένων λύσεων που συνδυάζουν ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες, συστήματα πλοήγησης και τεχνολογίες κατευθυνόμενων πυρομαχικών. Αυτές οι λύσεις προορίζονται για χρήση τόσο σε πλατφόρμες UAV όσο και σε αποστολές αέρος-εδάφους.
Οι δύο εταιρείες συμφώνησαν επίσης να προσφέρουν από κοινού τα συστήματα που θα αναπτυχθούν στη διεθνή αγορά. Αυτό στοχεύει στην περαιτέρω εμβάθυνση της τεχνολογικής, επιχειρησιακής και εμπορικής συνεργασίας μεταξύ των μερών.
Η συμφωνία της Safran με την Baykar δημιουργεί ένα τεράστιο ζήτημα ασφάλειας πληροφοριών και γεωπολιτικής ηθικής για την Ελλάδα. Από τη στιγμή που η γαλλική εταιρεία συνεργάζεται στενά με την τουρκική αμυντική βιομηχανία, η Αθήνα εκφράζει έντονους φόβους για την πιθανότητα διαρροής τεχνολογικών δεδομένων ή ευαίσθητων πληροφοριών που αφορούν τα συστήματα των Patroller, τα οποία προορίζονται να επιτηρούν τις τουρκικές κινήσεις. Επιπλέον, υπάρχει ο εύλογος φόβος ότι η Safran ενδέχεται να δώσει προτεραιότητα στις τεράστιες παραγγελίες και στις συνεργασίες με την Τουρκία, υποβαθμίζοντας την υποστήριξη και τη μελλοντική εξέλιξη του μικρού ελληνικού προγράμματος.
Κινητήρες Rafale
Επιπλέον, η γαλλική Safran αποτελεί έναν από τους κρισιμότερους εταίρους στην κατασκευή του Rafale, καθώς είναι υπεύθυνη για μερικά από τα πιο προηγμένα και τεχνολογικά ευαίσθητα συστήματα του μαχητικού. Χωρίς τη συμβολή της, το Rafale δεν θα μπορούσε να επιτύχει τις επιδόσεις που το κάνουν να ξεχωρίζει.
Η Safran Aircraft Engines (πρώην Snecma) σχεδιάζει και κατασκευάζει τους δύο στροβιλοκινητήρες M88-2 (και την αναβαθμισμένη έκδοση M88-4E). Ο M88 είναι ένας κινητήρας υψηλής τεχνολογίας που προσφέρει στο Rafale τη δυνατότητα Supercruise (πτήση με υπερηχητική ταχύτητα χωρίς τη χρήση μετάκαυσης) και εξαιρετική αναλογία ώθησης προς βάρος. Είναι σχεδιασμένος για εύκολη συντήρηση (“modular design”), επιτρέποντας την αντικατάσταση τμημάτων του μέσα σε λίγες ώρες.
Η Safran Electronics & Defense, σε κοινοπραξία με τη Thales, κατασκευάζει το σύστημα SPECTRA (Self-Protection Equipment to Counter Threats for Rafale Aircraft). Πρόκειται για το «ηλεκτρονικό δίχτυ ασφαλείας» του αεροσκάφους, το οποίο εντοπίζει απειλές (ραντάρ, πύραυλοι, λέιζερ) και εφαρμόζει αυτόματα αντίμετρα ή ηλεκτρονικές παρεμβολές για να καταστήσει το μαχητικό «αόρατο» ή μη στοχεύσιμο.
Πέρα των άλλων, η Safran παρέχει το σύστημα πλοήγησης υψηλής ακρίβειας Sigma 95. Πρόκειται για ένα αδρανειακό σύστημα (INS) βασισμένο σε γυροσκόπια λέιζερ, το οποίο επιτρέπει στο αεροσκάφος να γνωρίζει τη θέση του με απόλυτη ακρίβεια ακόμη και αν το σήμα GPS είναι μπλοκαρισμένο από εχθρικές παρεμβολές.
Συνολικά, η Safran αντιπροσωπεύει περίπου το 25% με 30% της αξίας κάθε αεροσκάφους Rafale, καθιστώντας την τον δεύτερο σημαντικότερο παίκτη στο πρόγραμμα μετά την Dassault Aviation.
Ο διεμβολισμός της ΕΕ
Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει μια ευρύτερη, συστηματική στρατηγική της Άγκυρας: τη χρησιμοποίηση της αμυντικής της βιομηχανίας και ειδικότερα του τεχνολογικού της πρωτοπόρου, της Baykar, ως εργαλείου γεωπολιτικού διεμβολισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κίνηση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό χρηματοδότησης SAFE (Security Action for Europe), ο οποίος σχεδιάστηκε για να ενισχύσει την κοινή ευρωπαϊκή προμήθεια εξοπλισμών και την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, αποκλείοντας τρίτες χώρες με τις οποίες υπάρχουν πολιτικές τριβές.
Αντί να απομονωθεί βιομηχανικά μετά την άρνηση εισδοχής της στον SAFE, η Τουρκία επέλεξε την οδό των διμερών εταιρικών σχέσεων με κορυφαίους ευρωπαϊκούς αμυντικούς κολοσσούς. Πέρα από τη Γαλλία και τη Safran, η Baykar έχει ήδη προχωρήσει σε βαθιά βιομηχανική σύγκλιση με την Ιταλία. Η στρατηγική συμφωνία με την ιταλική Leonardo, καθώς και η εξαγορά της Piaggio Aerospace, προβλέπουν τη συμπαραγωγή, την κοινή ανάπτυξη συστημάτων αποστολής, την ενσωμάτωση εξειδικευμένων φορτίων και διαδικασίες πιστοποίησης εντός ευρωπαϊκού εδάφους. Παράλληλα, η Τουρκία εκμεταλλεύεται την ανάγκη ευρωπαϊκών κρατών-μελών για άμεση, οικονομική και δοκιμασμένη στο πεδίο απόκτηση μη επανδρωμένων συστημάτων, παρακάμπτοντας τις αργές γραφειοκρατικές διαδικασίες των κοινών ευρωπαϊκών προγραμμάτων.
Αυτή η τακτική συνιστά έναν επιδέξιο διεμβολισμό της ευρωπαϊκής αμυντικής αρχιτεκτονικής.
Η Baykar δεν λειτουργεί πλέον ως ένας απλός εξαγωγέας έτοιμων οπλικών συστημάτων, αλλά μετεξελίσσεται σε κεντρικό, διακρατικό κόμβο της δυτικής αμυντικής εφοδιαστικής αλυσίδας. Συνδέοντας τα συμφέροντά της με μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες που ασκούν ισχυρή επιρροή στο Παρίσι και τη Ρώμη, η Άνκαρα εξουδετερώνει την πολιτική βούληση της ΕΕ για ενιαίο αποκλεισμό της.
Όταν γαλλικά και ιταλικά συστήματα εξαρτώνται από τουρκικές πλατφόρμες για να βρουν διέξοδο σε διεθνείς αγορές, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία υπονομεύεται εκ των έσω. Η Τουρκία αποδεικνύει ότι, ακόμη και εκτός των επίσημων ευρωπαϊκών αμυντικών δομών, μπορεί να καθίσταται οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής αμυντικής αγοράς, μετατρέποντας την τεχνολογική της υπεροχή στα drones σε διπλωματικό μοχλό πίεσης.
