Σε τι κλίμα πρόκειται να διεξαχθεί (αν δεν προκύψει και νέα αναβολή) η προγραμματισμένη για τα μέσα του μηνός επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα, η πρώτη μετά από οκτώ έτη, για συνομιλίες με τον Σι Τζινπινγκ, στο φόντο του εξελισσόμενου “υβριδικού παγκοσμίου πολέμου” του οποίου ο Περσικός Κόλπος αποτελεί αυτή τη στιγμή το κυριότερο θέατρο;
Ήδη το Σάββατο το Πεκίνο έστειλε ένα ισχυρότατο μήνυμα: ότι σκοπεύει να τερματίσει την εποχή των αμερικανικών κυρώσεων.
Μέσα σε έξι ημέρες από τότε που ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συνέστησε στον Τραμπ να εγκαταλείψει την πολεμική οδό στο Ιράν (συγκεκριμένα, τυχόν τρελά σχέδια χερσαίας εισβολής), το Πεκίνο εμφανίστηκε στο προσκήνιο με μια ταπεινωτική απόρριψη της κίνησης των ΗΠΑ να επιβάλουν κυρώσεις σε κινεζικά διυλιστήρια πετρελαίου.
Αυτό που διακρίνει την κίνηση του Πεκίνου, σημειώνει ο Ινδός πρέσβυς ε.τ. και αναλυτής Μ.Κ. Bhadrakumar, είναι η υποχρεωτικότητα της εντολής προς τα διυλιστήρια σε όλη την Κίνα να αγνοούν τις κυρώσεις των ΗΠΑ σχετικά με την προμήθεια ιρανικού πετρελαίου. Συνδέει έτσι το Πεκίνο την κατάσταση γύρω από το Ιράν με τη γεωπολιτική του πετρελαίου και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Τραμπ ότι όλα αυτά αφορούν τις ανησυχίες των ΗΠΑ για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.
Το Πεκίνο έκανε την πρώτη του σημαντική κίνηση ως προς το Ιράν αφού παρακολούθησε και μελέτησε προσεκτικά τις επιπτώσεις της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας Ιράν από τα τέλη Φεβρουαρίου, η οποία στόχευε στην καταστροφή της ικανότητας της χώρας να αμυνθεί και στην αναγκαστική συνθηκολόγησή της για γεωπολιτικούς λόγους, ώστε οι ΗΠΑ να αποκτήσουν τον έλεγχο των τεράστιων ορυκτών πόρων της, ιδίως του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.
Δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν το Πεκίνο έχει διακρίνει εδώ ένα αδιαμφισβήτητο μοτίβο, ξεκινώντας με την κατάληψη των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ πριν από μόλις τρεις μήνες. Η εστίαση των ΗΠΑ στο νησί Χαργκ (οι τερματικοί σταθμοί πετρελαίου του Ιράν) και ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμένων μιλούν από μόνα τους, υποστηρίζει ο Bhadrakumar.
Σύμπτωση ή όχι, η Κίνα ήταν ο κυρίαρχος, νούμερο ένα αγοραστής αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας για αρκετά χρόνια μέχρι το 2026, αντιπροσωπεύοντας συχνά μια σημαντική πλειοψηφία των εξαγωγών αργού πετρελαίου της χώρας. Όσον αφορά το Ιράν, η Κίνα είναι ο κύριος, κορυφαίος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90-91% των συνολικών εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν από τις αρχές του 2026.
Παρά τις κυρώσεις των ΗΠΑ, τα λεγόμενα ανεξάρτητα διυλιστήρια στην Κίνα βασίζονται σε πετρέλαιο με έκπτωση από το Ιράν. Η Κίνα έχει απορρίψει τις κυρώσεις των ΗΠΑ σε αυτές τις αγορές, επικαλούμενη νόμιμη ενεργειακή συνεργασία στο πλαίσιο μιας 25ετούς στρατηγικής συμφωνίας με το Ιράν. Μια καθοριστική στιγμή ήρθε αυτόν τον μήνα, καθώς τέθηκαν σε ισχύ οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά πέντε κινεζικών οντοτήτων για την αγορά ιρανικού πετρελαίου – της Hengli Petrochemical και των τεσσάρων διυλιστηρίων Shandong Jincheng, Hebei Xinhai, Shouguang Luqing και Shandong Shengxing.
Το Σάββατο, το Πεκίνο αντεπιτέθηκε με το Υπουργείο Εμπορίου να επικαλείται μια “απαγορευτική εντολή” δηλώνοντας ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ δεν θα αναγνωριστούν, δεν θα επιβληθούν ή δεν θα τηρηθούν από κανένα διυλιστήριο σε όλη την Κίνα. Αυτό σηματοδοτεί μια σημαντική κλιμάκωση, όπου το Πεκίνο χρησιμοποιεί νομικά εργαλεία για να εμποδίσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ, ενώ παράλληλα τονίζει ότι οι ενέργειες της Ουάσιγκτον παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και απειλούν την εθνική ασφάλεια της Κίνας.
Τεχνικά, εναπόκειται στην κυβέρνηση Τραμπ να επιβάλει τις κυρώσεις της απαγορεύοντας την κυκλοφορία των δεξαμενόπλοιων που μεταφέρουν ιρανικό πετρέλαιο με προορισμό την Κίνα, αλλά αυτή θα είναι μια επικίνδυνη κίνηση με πραγματικό ρίσκο αντιπαράθεσης με το Πεκίνο, κάτι που μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε κλιμάκωση από την πλευρά της Κίνας, όπως η ανάπτυξη κινεζικού ναυτικού για να συνοδεύσει τα δεξαμενόπλοια που κατευθύνονται από ιρανικά λιμάνια προς προορισμούς στην Κίνα. Όσο απίθανη κι αν φαίνεται αυτή η ιδέα, το γεγονός παραμένει ότι τα διακυβεύματα είναι υψηλά για την ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας. Αξιοσημείωτα, ένα ρεπορτάζ των Global Times σχετικά με την εντολή του υπουργείου υπογράμμισε ότι “η κίνηση αυτή στοχεύει στη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας, της ασφάλειας και των αναπτυξιακών συμφερόντων, καθώς και στην προστασία των νόμιμων δικαιωμάτων και συμφερόντων των Κινέζων πολιτών, νομικών προσώπων και άλλων οργανισμών. Η απόφαση ελήφθη στο πλαίσιο του Νόμου περί Εθνικής Ασφάλειας της Κίνας, του Νόμου περί Εξωτερικών Σχέσεων, του Νόμου περί Αντιξοοτήτων Κυρώσεων”.
Επίσης, σε σχόλιο της Λαϊκής Ημερησίας που αναπαρήχθη από την Global Times διαβάζουμε: “Αυτή η κίνηση σηματοδοτεί ένα κρίσιμο βήμα για τα νομικά εργαλεία της Κίνας που σχετίζονται με το εξωτερικό, ώστε να μεταβούν από το θεσμικό πλαίσιο στην πρακτική εφαρμογή. Αξιοποιώντας τη δύναμη του κράτους δικαίου, η Κίνα έχει δώσει μια στοχευμένη απάντηση στην εξωχώρια δικαιοδοσία των ΗΠΑ”.
Όσον αφορά τη “μακρινή δικαιοδοσία”, η Ρωσία έχει επίσης βρεθεί στο στόχαστρο, αλλά μέχρι στιγμής έχει κρατήσει παθητική στάση, αντιμετωπίζοντάς την περισσότερο ως πρότυπο της ουκρανικής σύγκρουσης. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε την Κυριακή ότι οι ουκρανικές δυνάμεις έπληξαν δύο ακόμη πλοία που ανήκουν στον λεγόμενο “σκιώδη στόλο” της Ρωσίας, ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά πετρελαίου, στα ύδατα κοντά στην είσοδο του λιμανιού του Νοβοροσίσκ στη νότια Ρωσία. Ο Ζελένσκι απείλησε ότι οι δυνατότητες μεγάλης εμβέλειας της Ουκρανίας θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά για την ανάληψη τέτοιων επιχειρήσεων κατά της Ρωσίας.
Αλλά οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Ο λεγόμενος “σκιώδης στόλος” της Ρωσίας βρίσκεται στη γκρίζα ζώνη του άτυπου εμπορίου εκτός του πεδίου εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και η Μόσχα γνωρίζει ότι οι Ουκρανοί ενεργούν ως πληρεξούσιοι των δυτικών δυνάμεων. Η Ρωσία επίσης δεν διαθέτει τη ναυτική ισχύ για να παρέχει ασφάλεια στα δεξαμενόπλοια και σε κάθε περίπτωση, τα πλοία του “σκιώδους στόλου” δεν φέρουν ρωσική σημαία.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένα πολιτικό και διπλωματικό υπόβαθρο στην κινεζική κίνηση. Πρώτον, από πολιτικής άποψης, αυτή η εξέλιξη ρίχνει σκιά στην επίσημη επίσκεψη του Τραμπ στην Κίνα. Δεύτερον, σε μια ευρύτερη προοπτική, η Κίνα διαισθάνεται ότι η πρόθεση του Τραμπ στο Ιράν θα μπορούσε να είναι μια παραλλαγή της “αρπαγής πετρελαίου” στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο, η οποία έχει επιπτώσεις στην ενεργειακή ασφάλεια και την αλυσίδα εφοδιασμού της. Τρίτον, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να “δοκιμάζουν τα νερά” σχετικά με την αντίδραση της Κίνας και απαιτείται μια σταθερή στάση από το Πεκίνο. Αυτό χρειάζεται κάποια εξήγηση.
Το γεγονός παραμένει ότι το παλιό “δίλημμα της Μάλακκα” συνεχίζει να στοιχειώνει την Κίνα. Τον Απρίλιο, οι ΗΠΑ και η Ινδονησία ολοκλήρωσαν μια σημαντική εταιρική σχέση αμυντικής συνεργασίας που περιλαμβάνει εκτεταμένη επιχειρησιακή πρόσβαση για αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη στον εναέριο χώρο της Ινδονησίας, αυξάνοντας σημαντικά τις δυνατότητες επιτήρησης των ΗΠΑ πάνω από το ζωτικής σημασίας Πορθμό της Μαλάκκα. Αυτή η στρατηγική κίνηση, η οποία ακολούθησε ένα φερόμενο ως ματαιωμένο σχέδιο για ευρύτερη γενική πρόσβαση, ενισχύει τον έλεγχο των ΗΠΑ σε ένα βασικό “σημείο στραγγαλισμού” που διαχειρίζεται σχεδόν το 40% του παγκόσμιου εμπορίου και το 80% των εισαγωγών πετρελαίου της Κίνας, ιδιαίτερα εν μέσω εντάσεων στο Πορθμό του Χορμούζ.
Τέταρτον, εάν η ροή πετρελαίου από το Ιράν μειωθεί, σε συνδυασμό με τη διαταραχή της αλυσίδας εφοδιασμού από την περιοχή του Περσικού Κόλπου στο σύνολό της, η εξάρτηση της Κίνας από το ρωσικό πετρέλαιο αυξάνεται. Τέλος, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η Κίνα μπορεί να επιβιώσει χωρίς το Πορθμό του Χορμούζ, αναρωτιέται ο Bhadrakumar.
Πρόσφατη ανάλυση του Reuters κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Κίνα, η οποία είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο μέσω του Πορθμού του Χορμούζ, είναι, “παραδόξως, επίσης ένας από τους πιο προετοιμασμένους για να αντέξει το κλείσιμο της πλωτής οδού”.
Βασικά, ανέφερε το Reuters, χάρη σε χρόνια μέτρων πολιτικής, η Κίνα “μείωσε την ευπάθειά της σε ενεργειακά σοκ”. Ένα κύριο μέλημα των μέτρων ήταν “η προσπάθεια μείωσης της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα που μεταφέρονται μέσω θαλάσσης”. Άλλα μέτρα περιλαμβάνουν έναν στόλο ηλεκτρικών οχημάτων “περίπου τόσο μεγάλο όσο τα συνολικά, τεράστια και αυξανόμενα αποθέματα πετρελαίου του υπόλοιπου κόσμου, διαφοροποιημένες προμήθειες πετρελαίου και φυσικού αερίου και ένα δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας που είναι σχεδόν απομονωμένο από τις εισαγωγές χάρη στον εγχώριο άνθρακα και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας”.
Κ.Ρ.
