Αντιμέτωπο με έναν από τους πιο εφιαλτικούς φόβους για κάθε ναυτικό, βρέθηκε το 18μελές πλήρωμα ενός bulk Carrier, ξένης σημαίας, στον κόλπο του Αντεν, καθώς από ένα εναέριο drone, φορέας πυρομαχικού “καρφώθηκε” στο φουγάρο του πλοίου χωρίς να εκραγεί η εκρηκτική του κεφαλή, και η οποία θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή.
Για ώρες – και ουσιαστικά για ημέρες – κάθε δόνηση, κάθε αλλαγή θερμοκρασίας, ακόμη και η παραμικρή κίνηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε έκρηξη.
Σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης, χωρίς άμεση δυνατότητα διαφυγής, ο κίνδυνος δεν ήταν υποθετικός αλλά διαρκώς παρών, μετατρέποντας την αναμονή σε μια σιωπηλή μάχη με τον χρόνο και το φόβο.
Στο σημείο που το πλοίο ήταν εν κινήσει εξελίχθηκε μία από τις πιο απαιτητικές επιχειρήσεις ομάδα ειδικών της εταιρείας ναυτιλιακής ασφάλειας Diaplous για την απομάκρυνση του μη εκραγέντος πυρομαχικού, βάρους περίπου 50 κιλών, που είχε “σφηνώσει” στη δομή του πλοίου μετά την επίθεση με το drone.
Το περιστατικό σημειώθηκε στις αρχές Απριλίου, όταν το μη επανδρωμένο εναέριο όχημα (UAV) έπληξε το πλοίο, προκαλώντας σοβαρή ζημιά στο φουγάρο.
Το εκρηκτικό φορτίο, αντί να εκραγεί, παρέμεινε στο εσωτερικό του πλοίου, δημιουργώντας μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση: οποιαδήποτε δόνηση ή αύξηση θερμοκρασίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε έκρηξη.
Τα στελέχη της Diaplous όταν έφθασαν επί του πλοίου αντιμετώπισαν μια βουβαμάρα. Δεν ήταν η γνώριμη, βαριά σιωπή της θάλασσας, αλλά μίας εικόνας γεμάτης ένταση, σαν να κρατούσε την ανάσα της. Κανείς δεν μιλούσε δυνατά. Κάθε βήμα ακουγόταν πιο έντονα απ’ όσο έπρεπε. Κάθε μικρός ήχος έμοιαζε απειλητικός.
Κάποιος κοίταζε το κινητό του, χωρίς σήμα. Άλλος έφερνε στο μυαλό του το τελευταίο τηλεφώνημα στο σπίτι. Μια φωνή παιδιού, μια κουβέντα που έμεινε στη μέση. Εκείνη τη στιγμή, η απόσταση από τους δικούς τους δεν μετριόταν σε μίλια, αλλά σε αγωνία.
Κανείς δεν το έλεγε δυνατά, αλλά όλοι το ήξεραν ότι αν αυτό το πράγμα εκραγεί, δεν υπάρχει χρόνος αλλά ούτε δεύτερη ευκαιρία.
Και όμως, συνέχισαν. Με πειθαρχία. Με μικρές, προσεκτικές κινήσεις. Με βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από λέξεις. Κάποιοι έκαναν τον σταυρό τους σιωπηλά. Άλλοι απλώς κοίταζαν τη θάλασσα, σαν να ζητούσαν μια απάντηση που δεν ερχόταν.
Ο χρόνος κυλούσε αλλιώς. Κάθε λεπτό έμοιαζε βαρύ, σχεδόν ακίνητο. Και μέσα σε αυτή την αναμονή, υπήρχε ένα κοινό συναίσθημα: όχι μόνο φόβος, αλλά ευθύνη. Να κρατηθούν όρθιοι. Να μην κάνουν λάθος. Να επιστρέψουν.
Γιατί στο τέλος, αυτό που τους κρατούσε δεν ήταν μόνο η εμπειρία τους. Ήταν οι άνθρωποι που τους περίμεναν πίσω. Το πλήρωμα αντέδρασε άμεσα, διακόπτοντας τη λειτουργία της μηχανής για να μειώσει τον κίνδυνο πυροδότησης, ενώ το πλοίο τέθηκε ουσιαστικά εκτός λειτουργίας “σε ανοιχτή θάλασσα”.
Η επιχείρηση
Τρεις ημέρες αργότερα, εξειδικευμένη ομάδα εξουδετέρωσης εκρηκτικών (EOD) της εταιρείας DIAPLOUS έφτασε στο Ομάν και, με τη συνδρομή του Πολεμικού Ναυτικού της χώρας, μεταφέρθηκαν στο πλοίο, περίπου 60 ναυτικά μίλια από τις ακτές.
Η επιχείρηση διήρκεσε συνολικά 12 ώρες και πραγματοποιήθηκε υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, σε ύψος και περιορισμένο χώρο μέσα στο φουγάρο, με κίνδυνο φωτιάς ή τοξικών αερίων, με το πλοίο χωρίς πρόωση και με ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας επίθεσης
Οι ειδικοί απομόνωσαν την περιοχή, απομάκρυναν το πλήρωμα σε ασφαλή σημεία και προχώρησαν βήμα-βήμα στην εξουδετέρωση και απομάκρυνση του πυρομαχικού.
Καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία της επιχείρησης έπαιξε ο συντονισμός με τις αρχές του Ομάν, αλλά και η πειθαρχία του πληρώματος, που ακολούθησε πιστά τα πρωτόκολλα ασφαλείας.
Όπως επισημαίνουν πηγές της αγοράς, σε τέτοιες συνθήκες η επιτυχία δεν κρίνεται μόνο από την τεχνική εξουδετέρωση του κινδύνου, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι αποφεύγεται ένα δεύτερο, καταστροφικό συμβάν.
Το περιστατικό αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο τη νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η εμπορική ναυτιλία σε περιοχές όπως η Αραβική Θάλασσα και ο Κόλπος του Άντεν.
Οι απειλές πλέον δεν περιορίζονται στην πειρατεία, αλλά περιλαμβάνουν επιθέσεις με drones, πυραυλικά πλήγματα, ηλεκτρονικές παρεμβολές και περιστατικά με μη εκραγέντα πυρομαχικά (UXO) είτε σαν αποτέλεσμα στοχευμένης ενέργειας είτε ως παράπλευρη απώλεια (collateral damage)”.
Σε αυτό το περιβάλλον, ένα τέτοιο περιστατικό δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα, αλλά μια συνολική κρίση ασφάλειας που απαιτεί συντονισμό, εκπαίδευση και άμεση αντίδραση.
-
