Οι Αμερικανοί τιμώρησαν τον Τραμπ

Διαστάσεις θριάμβου λαμβάνει η νίκη των Δημοκρατικών που θα έχουν πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία κι είναι στο χέρι τους να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στις ακρότητες του Αμερικανού προέδρου.

Τελικά το ερώτημα δεν ήταν “αν”, αλλά “πόσο” θα χάσει ο Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Οι δημοσκοπήσεις δικαιώθηκαν και οι Δημοκρατικοί θα διαθέτουν πλέον την πλειοψηφία σε Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία. Η νίκη τους είναι τόσο ξεκάθαρη που ακόμα και ο Αμερικανός πρόεδρος δύσκολα θα μπορούσε να την αμφισβητήσει.

“Δεν κρινόμουν εγώ στις κάλπες. Αν ήμουν εγώ θα σαρώναμε. Ευχαριστώ για την προσοχή σας στο ζήτημα αυτό” έγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ αποδεχόμενος εμμέσως το αποτέλεσμα και προσθέτοντας ότι θα “δουλέψουμε μαζί με τους Δημοκρατικούς και χαιρόμαστε για τη συνεργασία”.

Ιστορική νίκη στο Τέξας

Αποτελέσματα όπως αυτό του Τέξας, με τη νίκη του Δημοκρατικού υποψήφιου Τζέιμς Ταλαρίκο μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες ήταν τόσο σαρωτικά που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για αναζήτηση ευθυνών σε κάποιους μυστηριώδεις συνωμότες. Ταπεινωτικές ήττες για τους Ρεπουμπλικάνους και σε άλλα προπύργιά τους, όπως το Κάνσας και το Οχάιο. Η πολιτική της μεγαλοστομίας και των υπερβολών του προέδρου είδε όχι απλώς κίτρινη, αλλά κόκκινη κάρτα.

Οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν τη λάμψη της “χρυσής εποχής” την οποία φαντασιώνεται ο άνθρωπος που με εξίσου εντυπωσιακό τρόπο είχε ανέβει στην εξουσία μόλις πριν δύο χρόνια. Παραζαλισμένος από τη νίκη του και παρασυρμένος από τις ταχύτητες της εποχής των σόσιαλ μίντια πιθανώς να μην κατάλαβε ότι ακριβώς αυτή η ταχύτητα, η καθημερινή του βιασύνη να είναι παρών στο μίντια, να δίνει ειδήσεις, να κατασκευάζει γεγονότα ήταν τελικά και ο επιταχυντής της φθοράς του.

Τρεις στους τέσσερεις δυσαρεστημένοι

Είναι ενδεικτικό ότι στις δημοσκοπήσεις που έγιναν έξω από τις κάλπες σε ένα πολύ μεγάλο δείγμα 75.000 ερωτηθέντων το 70% δήλωσε δυσαρεστημένο με τον πρόεδρο που υποσχέθηκε ειρήνη και καλύτερη ζωή και έφερε πολέμους και ακρίβεια. Οι Αμερικανοί επιθυμούν μεγαλύτερο έλεγχο των αποφάσεων του προέδρου από το Κογκρέσο. Αυτό λογικά θα συμβεί από εδώ και στο εξής, αλλά μόνο ως ένα βαθμό. Οι εξουσίες του προέδρου είναι αρκετά μεγάλες και η ευρηματικότητά του να ξεπερνά εμπόδια, ακόμα και με αμφίβολες ως προς τη νομιμότητά τους μεθόδους, δεδομένη.

Το τέλος του τραμπισμού;

Η απόρριψη του τραμπισμού από ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας σίγουρα θα παίξει ρόλο και στις ζυμώσεις της επόμενης μέρας μέσα στις τάξεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, κυρίως σε ότι αφορά το θέμα της διαδοχής. Το ερώτημα είναι αν ο επόμενος υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος θα είναι ένας Τραμπ σε νεότερη έκδοση ή αν οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορέσουν να αναστρέψουν την μετάλλαξή τους εδώ και μια δεκαετία σε “Κόμμα Τραμπ”.