Ότι το πρώτο εκτός συνόρων ταξίδι του νέου (φιλοδυτικού) πρωθυπουργού του Ιράκ, Αλί αλ-Ζαΐντι ήταν στις ΗΠΑ και το δεύτερο στο Ιράν, δεν εξέπληξε, δεδομένης της λεπτής θέσης της χώρας του ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες δυνάμεις. Ότι όμως το αμέσως επόμενο ταξίδι είναι σήμερα στην Τουρκία, για να ακολουθήσει την Πέμπτη η Σαουδική Αραβία είναι αποκαλυπτικό των προτεραιοτήτων και ισορροπιών της Βαγδάτης.
Τα κορυφαία θέματα των επαφών του αλ-Ζαΐντι με τον Ταγίπ Ερντογάν θα είναι το νερό, η ενέργεια, το εμπόριο και η συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται το Al-Monitor.
Η επαναπροσέγγιση Άγκυρας – Βαγδάτης ενθαρρύνεται από την κυβέρνηση Τραμπ. Ο Τομ Μπαράκ, πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα, ο οποίος υπηρετεί επίσης ως ειδικός προεδρικός απεσταλμένος στη Συρία και το Ιράκ, υποστηρίζει ισχυρότερους οικονομικούς και διπλωματικούς δεσμούς και δεσμούς ασφαλείας μεταξύ των τριών αυτών γειτόνων.
Αυτό το όραμα εκτείνεται προς τον Κόλπο, ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας εξισορρόπησης της υπερβολικά μεγάλης περιφερειακής επιρροής του Ιράν. Συνάδει επίσης με το πολυδιαφημισμένο έργο της Τουρκίας για τον Αναπτυξιακό Δρόμο, ένα σχέδιο πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που θα συνδέει το λιμάνι Grand Faw του Ιράκ στον Αραβικό Κόλπο (το οποίο βρίσκεται υπό κατασκευή) με την Ευρώπη μέσω Τουρκίας.
Η επίσκεψη του Ζαΐντι στην Άγκυρα και το Ριάντ μπορεί να ερμηνευτεί ως μέρος μιας συνολικής διπλής διπλωματικής στρατηγικής για την αναζωογόνηση των περιφερειακών δεσμών του Ιράκ, ενισχύοντας παράλληλα την πολιτική του θέση στο εσωτερικό, δήλωσε, πάντα στο Al-Monitor, ο Ραμζί Μαρντίνι, ιδρυτής της Geopol Labs, εταιρείας γεωπολιτικού κινδύνου και στρατηγικής συμβουλευτικής με έδρα τη Μέση Ανατολή.
Οι προσπάθειες του Ιράκ να διαφοροποιήσει τις οδούς εξαγωγής του πετρελαίου του εν μέσω της συνεχιζόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν για το Στενό του Χορμούζ έχουν προσδώσει ιδιαίτερη επείγουσα σημασία στις σχέσεις του με την Τουρκία. Αυτό περιλαμβάνει την αποκατάσταση σε πλήρη δυναμικότητα ενός διπλού αγωγού που εκτείνεται από τα πετρελαιοπηγεία του Κιρκούκ στο Ιράκ μέχρι τους τερματικούς σταθμούς εξαγωγής στο λιμάνι Τσεϊχάν της Τουρκίας στη νότια Μεσόγειο. Οι εξαγωγές από τον αγωγό επανεκκίνησαν τον Μάρτιο του 2026, με περίπου 170.000 βαρέλια να αντλούνται ημερησίως. Ο όγκος αναμένεται να αυξηθεί έως και 350.000 βαρέλια ημερησίως ως αποτέλεσμα των εργασιών αποκατάστασης, ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα η North Oil Company του Ιράκ.
Ο αγωγός έχει εκτιμώμενη μέγιστη χωρητικότητα 1,5 εκατομμυρίου βαρελιών την ημέρα. Μια διμερής συμφωνία για τον αγωγό που έληξε τη Δευτέρα έχει παραταθεί ανεπίσημα προς το παρόν. Ωστόσο, η Άγκυρα επιθυμεί μια αναθεωρημένη συμφωνία που θα επιτρέπει στις τουρκικές εταιρείες να αναπτύξουν τα κοιτάσματα του Κιρκούκ και το πετρέλαιο να διυλίζεται και να πωλείται και στην Τουρκία.
Η Άγκυρα πιέζει επίσης τη Βαγδάτη να άρει ένα πρόστιμο περίπου 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων που επιβλήθηκε στην Τουρκία το 2023 από διεθνές διαιτητικό δικαστήριο επειδή επέτρεψε στους Κούρδους του Ιράκ να εξάγουν το πετρέλαιό τους ανεξάρτητα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσω ενός ειδικά κατασκευασμένου αγωγού που άρχισε να λειτουργεί το 2014.
Τον Ιούλιο, το δικαστήριο με έδρα το Παρίσι απέρριψε την ένσταση της Τουρκίας κατά της απόφασης, αφήνοντας το πρόστιμο άθικτο και εκκρεμεί ένα δεύτερο πρόστιμο.
Εν τω μεταξύ, η Τουρκία εποφθαλμιά τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου του Ιράκ. Ένας αγωγός που θα εκτείνεται από το Ιράκ στην Τουρκία και στη συνέχεια στην Ευρώπη θα ήταν ένας από τους πυλώνες του έργου “Δρόμος της Ανάπτυξης”.
Οι Κούρδοι ανησυχούν
Οι Κούρδοι του Ιράκ αισθάνονται ολοένα και πιο παραγκωνισμένοι καθώς οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και αρχίζουν να διαφαίνονται τα περιγράμματα μιας νέας συμφωνίας. Ιρακινοί αξιωματούχοι λένε ότι οι Κούρδοι τέθηκαν μόνοι τους εκτός σεναρίου όταν η περιφερειακή τους κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε στα τουρκικά αιτήματα για διευκρίνιση μιας στρατηγικής, ακόμη και καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνεχίζει να μειώνει την αυτονομία του Ερμπίλ. Οι Ιρακινοί Κούρδοι φοβούνται ότι ο Μπαράκ μπορεί να ενθαρρύνει αυτές τις κινήσεις. Ο απεσταλμένος έχει επανειλημμένα εκφράσει την προτίμησή του για ισχυρή κεντρική διακυβέρνηση, λέγοντας σε πολυάριθμες δημόσιες εκδηλώσεις ότι ο φεντεραλισμός και άλλες μορφές τοπικής αυτοδιοίκησης δεν λειτουργούν στη Μέση Ανατολή.
Η συνεχής αντιπαλότητα μεταξύ των δύο κυβερνώντων κομμάτων του Ιρακινού Κουρδιστάν, ήτοι του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP), το οποίο είναι ο επικεφαλής εταίρος στην Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν, και της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) έχει διαμορφώσει την πολιτική της περιοχής. Το KDP διατήρησε το πάνω χέρι εν μέρει μέσω του προτιμώμενου συμμάχου του με την Τουρκία, το οποίο ενισχύθηκε από τον ειδικά κατασκευασμένο αγωγό αφενός και την παρουσία ανταρτών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) στα εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του αφετέρου.
Αυτή η μόχλευση έχει ανατραπεί καθώς η Τουρκία βρίσκεται στα τελικά στάδια μιας συμφωνίας με το PKK, η οποία ουσιαστικά θα τερματίσει τον 40ετή ένοπλο αγώνα του τελευταίου εναντίον του τουρκικού κράτους για κουρδική αυτονομία. Οι σχέσεις της Τουρκίας με το PUK και τη Βαγδάτη έχουν βελτιωθεί παράλληλα, με αμφότερες να δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να συνεργαστούν με την Άγκυρα στο θέμα του PKK. Ο ηγέτης του PUK, Μπαφέλ Ταλαμπανί, που ήταν εδώ και καιρό ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Άγκυρας λόγω της υποστήριξής του στο PKK και τις υπό κουρδική ηγεσία Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις στη Συρία, “τώρα κάνει κύκλους γύρω από το KDP”, δήλωσε ένας περιφερειακός αξιωματούχος στο Al-Monitor.
Για το PUK, η υποστήριξη προς το PKK ενίσχυσε τα διαπιστευτήριά του στη δική του βάση, ενώ παράλληλα βοήθησε στην αντιστάθμιση της κυριαρχίας του KDP στην περιοχή του Κουρδιστάν.
Μέχρι πρόσφατα, οι διαδοχικές ιρακινές κυβερνήσεις θεωρούσαν επίσης το ΡΚΚ ως ένα είδος μοχλού κατά της Άγκυρας, ο οποίος θα χρησιμοποιούνταν, ιδίως, για την άντληση περισσότερου νερού από τους ποταμούς Ευφράτη και Τίγρη, οι οποίοι πηγάζουν στην Τουρκία.
Η δεκαετιών διαμάχη για την κατανομή του νερού μεταξύ της Τουρκίας και των γειτόνων της κατάντη, της Συρίας και του Ιράκ, πυροδοτήθηκε από την κατασκευή τεράστιων φραγμάτων στη νοτιοανατολική Τουρκία που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και η κατασκευή φραγμάτων συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το Ιράκ και η Συρία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τα ποτάμια για γεωργική και βιομηχανική παραγωγή, καθώς και για πόσιμο νερό. Η άνοδος της θερμοκρασίας και οι παρατεταμένες ξηρασίες που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή έχουν αυξήσει την εξάρτησή τους από την Τουρκία.
Ωστόσο, η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 και η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025 έχουν αλλάξει δραματικά τις περιφερειακές ισορροπίες, με παράγοντες όπως η Τουρκία και το Ιράκ να αναγκάζονται να επανεκτιμήσουν τις αντίστοιχες στάσεις τους σε ένα ολοένα και πιο απρόβλεπτο περιβάλλον.
“Η στρατηγική γεωγραφία του Ιράκ παρέχει έναν εναλλακτικό διάδρομο για τις περιφερειακές ενεργειακές ροές προς τη Συρία, την Τουρκία και την Ιορδανία, ενώ η στενή σχέση του με το Ιράν μειώνει τον κίνδυνο να γίνει άμεσος ιρανικός στόχος σε αυτή τη σύγκρουση”, δήλωσε ο Μαρντίνι. “Εκτιμώμενο εδώ και καιρό ως το μεγαλύτερο μειονέκτημά του, το καθεστώς του Ιράκ ως περιφερειακού πεδίου μάχης μπορεί παραδόξως να αναδεικνύεται σε ένα από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά του πλεονεκτήματα”.
Κ.Ρ.
