Στα σύννεφα υπάρχει άπλετος χώρος για όσους θέλουν να πετούν εκεί. Τώρα πάντως λίγοι θα έχουν την άνεση να πουν ότι… έπεσαν. Η Γερμανία έχει από την Τρίτη τον πρώτο και με τη βούλα της Υπηρεσίας για την Προστασία του Συντάγματος ακροδεξιό πρόεδρο κρατιδιακού κοινοβουλίου. Τα κάθε άλλο παρά τιμητικά “πρωτεία” ανήκουν στη Σαξονία-Άνχαλτ, αλλά μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Σεπτεμβρίου κανείς δεν μπορεί να δηλώσει αιφνιδιασμένος. Η εξέλιξη είχε προδιαγραφεί. Για τις δημοκρατικές δυνάμεις αποδείχτηκε αδύνατο να την αποτρέψουν.
Αυτό που προκάλεσε εντύπωση ωστόσο, ήταν το μέγεθος της “νίκης” του Τομπίας Ράους που κατόρθωσε να συγκεντρώσει 48 ψήφους σε σύνολο 82, ενώ το κόμμα του, η Εναλλακτική για τη Γερμανία διαθέτει 39 έδρες. Το πρώτο ξύπνημα είχε έρθει από την προαναγγελία του κόμματος της Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), που κάποιοι αφελείς κάποτε θεώρησαν ως την ανερχόμενη “νέου τύπου” Αριστερά, ότι οι πέντε βουλευτές του κόμματος θα ψηφίσουν τον ακροδεξιό. Ύστερα ήρθε η δήλωση των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) ότι οι 15 βουλευτές τους θα ψηφίσουν “αποχή”. Μόνο που αυτό ακούστηκε περισσότερο σαν αποδοχή. Τελικά μόνο πέντε από αυτούς τήρησαν τη “γραμμή”. Προφανώς κάποιοι δεν δίστασαν να “σταυρώσουν” τον Ράους.
Ένα τείχος με ρωγμές
Το ταμπού έπεσε λοιπόν στο Μαγδεμβούργο. Αποδείχτηκε ότι η απόσταση από την αποχή στην αποδοχή δεν είναι δύσκολο να διανυθεί, όπως επίσης ότι “Αριστερά” με ακροδεξιά ατζέντα είναι μια φάρσα με ημερομηνία λήξης. Η BSW είναι έτσι κι αλλιώς ένα κόμμα με αλλοπρόσαλλες θέσεις που δεν εκπροσωπείται στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η στάση της “θεσμικής” και κυβερνώσας στο Βερολίνο CDU γιατί αποκάλυψε αυτό που όλοι ψιθυρίζουν, αλλά κανείς δεν τολμά να φωνάξει. Το επόμενο ταμπού που πολλοί Χριστιανοδημοκράτες είναι έτοιμοι να ρίξουν αφορά το περιβόητο “Τείχος Δημοκρατίας” την άρνηση δηλαδή οποιασδήποτε συνεργασίας με την Ακροδεξιά. Ένα τείχος ήδη με μπόλικες ρωγμές.
Συμβαίνει και αλλού. Στην Ισπανία αυτές τις μέρες οι αναλυτές αθροίζουν τις δυνάμεις του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος με εκείνες του ακροδεξιού VOX για να υπολογίσουν τις έδρες της επόμενης κυβερνητικής πλειοψηφίας. Στη Σουηδία η Κεντροδεξιά ήταν έτοιμη για συνεργασία με την Ακροδεξιά, αν δεν τους τα χάλαγε το αποτέλεσμα. Στην Ολλανδία το έχουν κάνει, στην Αυστρία πρωτοστάτησαν στις αρχές της χιλιετίας. Στην Ιταλία δεν ξέρεις ακριβώς ποιος είναι ο πιο δεξιός από τους τρεις συγκυβερνώντες, οπότε προέκυψε και τέταρτος, ακόμα σκληρότερος.
Η περίπτωση της Γερμανίας
Η Γερμανία είναι όμως ειδική περίπτωση. Και προκύπτει το ερώτημα αν αυτή η στάση της “αποχής” ήταν εγκεκριμένη από τον αρχηγό του κόμματος και καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς ή αν οι κομματικοί του φίλοι στη Σαξονία-Άνχαλτ σήκωσαν δικό τους “μπαϊράκι”. Ο ίδιος πάντως μετά τις τρεις πρόσφατες απανωτές εκλογικές αποτυχίες της CDU προτίμησε να στρέψει τα βέλη του προς την Αριστερά. Εικόνα από το μέλλον; Σε όλη την Ευρώπη οι πολίτες βασανίζονται από την ακριβή ενέργεια και τη στεγαστική κρίση. Οι Βρυξέλλες δεν έχουν επαρκείς απαντήσεις, οι εθνικές κυβερνήσεις πιέζονται και οι ακροδεξιοί δημαγωγούν. Με το επιχείρημα ότι οι παλιές διαχωριστικές δεν υπάρχουν πια κάποιοι προσπαθούν να τους βάλουν στο παιχνίδι, κι ας ξέρουν εκ πείρας ότι δεν θα σεβαστούν κανέναν κανόνα.
Μπορεί να αντιμετωπιστεί το ακροδεξιό κύμα με την επιλογή της αποχής; Μπορείς να μιλάς για απειλή του πολιτεύματος, για κλονισμό θεσμών και μετά να πέφτεις για ύπνο και να τραβάς τα σκεπάσματα πάνω από τα μάτια. Η απάντηση είναι “Όχι”. Είναι θέμα απλής λογικής. 
-: Deutsche Welle
