Στις προκριματικές εκλογές αυτής της εβδομάδας σε τρεις βουλευτικές περιφέρειες της Νέας Υόρκης για το χρίσμα των Δημοκρατικών ενόψει των “ενδιάμεσων εκλογών” του Νοεμβρίου σημειώθηκε ένας μικρός πολιτικός σεισμός. Οι τρεις υποψήφιοι που στηρίχθηκαν από την τάση των Democratic Socialists of America και τον δήμαρχο Ζόραν Μαμντάνι προσωπικά κέρδισαν με μεγάλη διαφορά απέναντι στους υποψηφίους του κομματικού κατεστημένου, ακόμη και αν επρόκειτο για τους ήδη κατέχοντες την βουλευτική έδρα. Προφανώς τα κινηματικά δίκτυα που έφεραν τον ίδιο τον Μαμντάνι στον δημαρχιακό θώκο δεν αδράνησαν μετά τις δημοτικές εκλογές, ενώ τα θέματα του κόστους διαβίωσης και η διάθεση αποδοκιμασίας του κατεστημένου αποδείχθηκε ότι παραμένουν ισχυρά στο νεοϋορκέζικο εκλογικό σώμα.
Περισσότερο όλων όμως εντυπωσιάζει το γεγονός ότι παρά την διάχυτη κινδυνολογία για την επαπειλούμενη έλευση του “σοσιαλισμού” αλλά και του “αντισημιτισμού”, εκλογικές περιφέρειες με ισχυρότατη συγκέντρωση εβραϊκής ψήφου προτίμησαν φιλοπαλαιστίνιους υποψηφίους, ενώ οι αντίπαλοί τους που είχαν την στήριξη του φιλο-ισραηλινού λόμπι τιμωρήθηκαν ακριβώς για αυτό.
Παρά τις ιδιαιτερότητες της Νέας Υόρκης, το αποτέλεσμα αποτυπώνει μια παναμερικανική τάση που συνιστά μείζονα ανατροπή. Και αυτή την τάση αναλύει, πάνω στην ώρα, ανάλυση του Axios που κάνει λόγο για “κατάρρευση” της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, όπως τη γνωρίζαμε.
Οι λαϊκιστικές δυνάμεις που αφύπνισε ο Τραμπ καταβροχθίζουν το κατεστημένο, πυροδοτούμενες από ένα διακομματικό κύμα δυσφορίας για το μείγμα ατελείωτου πολέμου, υψηλών τιμών και ατιμωρησίας των ελίτ, όπως αφηγείται ο Ζάκαρι Μπάσου του Axios.
Στα δεξιά, ένα ιστορικό σχίσμα σχετικά με την έννοια του “Πρώτα η Αμερική” έχει αφήσει τον ευρύ συνασπισμό του Τραμπ για το 2024 σε διάλυση.
Ο Τάκερ Κάρλσον και η πρώην βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν (φωνές κάποτε συνώνυμες με το MAGA) αποκήρυξαν και οι δύο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αυτή την εβδομάδα, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν ως προδοσία του ίδιου του κινήματος.
Η ρήξη εξαπλώνεται στο σύμπαν των εξωτερικών μέσων ενημέρωσης που βοήθησαν την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, με λαϊκιστές podcasters όπως ο Θίο Βον, ο Τιμ Ντίλον και η Κάντας Όουενς να ασκούν σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση.
Στην αριστερά, οι Δημοκρατικοί του κατεστημένου φοβούνται ότι έχει εμφανισθεί ένα σοσιαλιστικό Tea Party, ανατρέποντας τους εν ενεργεία πολιτικούς, ταπεινώνοντας τους ηγέτες του κόμματος και μετατρέποντας τις ασφαλείς “μπλε έδρες” σε εργαστήρια για μια πιο συγκρουσιακή πολιτική.
Τρεις Δημοκράτες Σοσιαλιστές που υποστηρίζονται από τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάνι, φαίνεται να κατευθύνονται προς το Κογκρέσο μετά τον σεισμό στις προκριματικές εκλογές της Τρίτης.
Δημοσκόπηση της Gallup πέρυσι έδειξε ότι οι Δημοκρατικοί τάσσονται υπέρ του σοσιαλισμού έναντι του καπιταλισμού με ποσοστό 66% έναντι 42% (η μεγαλύτερη διαφορά που έχει καταγραφεί ποτέ), με το χάσμα να είναι πιο έντονο μεταξύ των ψηφοφόρων κάτω των 30 ετών , της κινητήριας δύναμης του συνασπισμού του Μαμντάνι.
Η γενεαλογική κατάρρευση στην υποστήριξη του Ισραήλ αναδιαμορφώνει και τα δύο κόμματα. ενώ ο αυξανόμενος αντισημιτισμός σκιάζει την ολοένα και πιο τοξική συζήτηση, κατά το Axios.
Οι αριθμοί είναι ωμοί: Η Pew Research διαπίστωσε ότι το 60% των Αμερικανών βλέπουν πλέον αρνητικά το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του 80% των Δημοκρατικών και του 57% των Ρεπουμπλικανών κάτω των 50 ετών.
Για τους Δημοκρατικούς, οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα συνδυάζουν όλα όσα μισούν οι νέοι αριστεροί ψηφοφόροι στο παλιό κόμμα: τον πόλεμο, το χρήμα στην πολιτική, τη γεροντοκρατία και την τήρηση μιας συναίνεσης για την εξωτερική πολιτική που θεωρούν ηθικά χρεοκοπημένη.
Για τους Ρεπουμπλικάνους, η διαμάχη για το Ισραήλ είναι επίσης μια διαμάχη για το μέλλον: αντιπαραβάλλοντας ένα γερασμένο, φιλοϊσραηλινό κατεστημένο με μια νεαρή βάση που θεωρεί την ξένη παρέμβαση ως την προπατορική αμαρτία που το κίνημα “Πρώτα η Αμερική” υποτίθεται ότι θα θεραπεύσει.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη αναδύεται ως ο επόμενος μεγάλος λαϊκιστής επιταχυντής, συνδυάζοντας τους φόβους για την απώλεια θέσεων εργασίας, την αύξηση των λογαριασμών ρεύματος και την ανεξέλεγκτη δύναμη των δισεκατομμυριούχων.
Η αρνητική αντίδραση ανατρέπει τις κομματικές γραμμές: Προοδευτικοί ακτιβιστές του εργατικού κινήματος, υποστηρικτές της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας της MAGA και νέοι ψηφοφόροι βλέπουν όλο και περισσότερο την Τεχνητή Νοημοσύνη ως μια μηχανή για τον πλουτισμό των τεχνολογικών γιγάντων, ενώ παράλληλα καθιστούν την καθημερινή εργασία πιο αναλώσιμη.
Η δημοσκόπηση νέων του Χάρβαρντ διαπίστωσε ότι το 59% των Αμερικανών ηλικίας 18 έως 29 ετών θεωρούν την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απειλή για τις επαγγελματικές τους προοπτικές, συμπεριλαμβανομένου του 66% των νέων Δημοκρατικών και του 59% των νέων Ρεπουμπλικανών.
Ο Τραμπ είναι βαθιά αντιδημοφιλής. Αλλά οι τεκτονικές αλλαγές που μεταμορφώνουν τα δύο κόμματα – και τη χώρα καθιστούν αδύνατη την πρόβλεψη για το 2026 και το 2028.
Ο έλεγχος της Βουλής αποτελεί διακύβευμα: Ο ανασχεδιασμός των περιφερειών από μέρους των Ρεπουμπλικανών δημιούργησε μια στενή τάφρο γύρω από την πλειοψηφία τους, αλλά οι Δημοκρατικοί προηγούνται στο γενικό ψηφοδέλτιο κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες.
Ο χάρτης της Γερουσίας είναι όσο το δυνατόν πιο ευνοϊκός για τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά ο κορυφαίος αναλυτής των εκλογών Λάρι Σαμπάτο αυτόν τον μήνα έστρεψε τρεις κούρσες υπέρ των Δημοκρατικών. Μια μοιρασιά 50-50 είναι μια σαφής πιθανότητα.
Η εταιρεία παρακολούθησης των προκριματικών εκλογών για την προεδρία για λογαριασμό των New York Times έχει τέσσερις πιθανούς υποψηφίους (την Καμάλα Χάρις, τον Γκάβιν Νιούσομ, τον Πιτ Μπούτιτζιτζ και την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ) που βρίσκονται σε απόσταση 8 μονάδων μεταξύ τους.
Ο αντιπρόεδρος Βανς προηγείται του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών. Αλλά ο Βανς υπηρετεί υπό έναν πρόεδρο που του αρέσει να κρατάει τον κόσμο σε αγωνία.
Τέλος, σε νέα δημοσκόπηση της Gallup που χρονολογείται με την 250ή επέτειο του έθνους, περισσότερα από τα τρία τέταρτα των Αμερικανών δήλωσαν ότι οι ιδρυτές θα απογοητευτούν με την εξέλιξη της χώρας.
Κ.Ρ.
