Σε συμφωνία για την υποψηφιότητα του καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Πρίνστον, Μάρκους Μπρούνερμαϊερ, για τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) κατέληξε την Τετάρτη ο κυβερνητικός συνασπισμός του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για την ανάδειξη του Ισπανού Πάμπλο Ερνάντες ντε Κος στην προεδρία της κεντρικής τράπεζας, διαδεχόμενος την Κριστίν Λαγκάρντ.
Ο Μπρούνερμαϊερ αποτελεί την επιλογή του Βερολίνου για να αντικαταστήσει την Ιζαμπέλ Σνάμπελ στο εξαμελές Εκτελεστικό Συμβούλιο της ΕΚΤ. Η τελευταία αναμένεται να αποχωρήσει πρόωρα από τη θέση της τον Ιανουάριο του 2027, προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) στην Ουάσιγκτον.
Η συμφωνία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων προβλέπει, ως αντάλλαγμα στο πλαίσιο της συνολικής κατανομής των κορυφαίων θέσεων στην ΕΚΤ, τη στήριξη της Γερμανίας στην υποψηφιότητα του ντε Κος για την προεδρία του θεσμού. Με τη Γαλλία να έχει επίσης ταχθεί υπέρ του Ισπανού υποψηφίου, οι πιθανότητές του να επικρατήσει έναντι του Ολλανδού Κλάας Κνοτ εμφανίζονται ιδιαίτερα αυξημένες.
Το πακέτο των κορυφαίων ευρωπαϊκών διορισμών αναμένεται να εξεταστεί από τους Ευρωπαίους ηγέτες κατά τη σύνοδο κορυφής της επόμενης εβδομάδας. Η αποχώρηση της Λαγκάρντ τοποθετείται πλέον για τον Φεβρουάριο, περίπου εννέα μήνες νωρίτερα από τη λήξη της θητείας της.
“Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ακολουθήσουν πλέον περαιτέρω διαβουλεύσεις για όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, με στόχο να ολοκληρωθεί η διαδικασία των διορισμών έως το τέλος του έτους”, δήλωσε σε δημοσιογράφους στο Βερολίνο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Μάιερ. Ο ίδιος απέφυγε να διευκρινίσει εάν η επιλογή του ντε Κος για την προεδρία της ΕΚΤ θεωρείται ήδη οριστική.
Οι επικείμενες αλλαγές αναμένεται να αποτελέσουν μία από τις σημαντικότερες ανακατατάξεις στη διοικητική σύνθεση της ΕΚΤ από την ίδρυσή της, πριν από περισσότερα από 25 χρόνια.
Οι διορισμοί πραγματοποιούνται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία για τη νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης, καθώς ο πληθωρισμός κινείται σε επίπεδα διπλάσια του στόχου του 2% που έχει θέσει η ΕΚΤ, ενώ οι δημοσιονομικές πιέσεις στη Γαλλία προκαλούν αυξανόμενη ανησυχία στις αγορές και στους επενδυτές.
Η στρατηγική του Βερολίνου για την παρουσία του στην ΕΚΤ
Η Γερμανία δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να εξασφαλίσει την προεδρία της ΕΚΤ, ενώ οι πιθανότητες να διεκδικήσει επιτυχώς τη θέση στη συγκεκριμένη διαδικασία ήταν εξαρχής περιορισμένες. Βασικός λόγος είναι ότι ήδη κατέχει δύο από τα κορυφαία αξιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ειδικότερα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν αναμένεται να παραμείνει στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έως τα τέλη του 2029, ενώ η θητεία της Κλαούντια Μπουχ στην ηγεσία του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού της ΕΚΤ, ο οποίος είναι αρμόδιος για την εποπτεία των τραπεζών, διαρκεί έως το 2028.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το Βερολίνο επικεντρώθηκε στη διατήρηση της γερμανικής παρουσίας στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της ΕΚΤ, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει για τον Μπρούνερμαϊερ τη διαδοχή του επικεφαλής οικονομολόγου Φίλιπ Λέιν, του οποίου η θητεία ολοκληρώνεται τον Μάιο.
Αν και τυπικά ο πρόεδρος της ΕΚΤ έχει την αρμοδιότητα να αποφασίζει για την κατανομή των χαρτοφυλακίων μεταξύ των μελών του Εκτελεστικού Συμβουλίου, στην πράξη η σχετική διαδικασία αποτελεί συχνά αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων πριν από την οριστικοποίηση των διορισμών.
Στόχος είναι να διατηρούνται οι απαραίτητες γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και η ισορροπία μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων στη χάραξη της νομισματικής πολιτικής.
Η Σνάμπελ είχε υπό την ευθύνη της το χαρτοφυλάκιο των αγορών, το οποίο, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής εκτιμήσεις, αναμένεται να περάσει στη Γαλλία.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό χαρτοφυλάκιο, η βαρύτητα του οποίου έχει αυξηθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια, λόγω των εκτεταμένων προγραμμάτων αγοράς περιουσιακών στοιχείων που υλοποίησε η ΕΚΤ για τη στήριξη της οικονομίας και τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.
Ο ρόλος του θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστικός σε περίπτωση εκδήλωσης μιας νέας κρίσης, καθώς συνδέεται άμεσα με τις παρεμβάσεις της κεντρικής τράπεζας στις χρηματοπιστωτικές αγορές.


