Όταν το τρένο του ακινητοποιήθηκε, ο Σεμπαστιάν Ερέρο πίστεψε ότι η διακοπή της κυκλοφορίας οφειλόταν στην πτώση ενός εναέριου καλωδίου ηλεκτροδότησης, ένα πρόβλημα που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και συχνότερα στο δίκτυο σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας της Ισπανίας.
Όμως, οι ανησυχίες του πως θα καθυστερήσει να φθάσει στον προορισμό του διακόπηκαν απότομα, όταν εκσφενδονίστηκε στον αέρα και προσγειώθηκε με το πρόσωπο στο κάθισμα απέναντί του, καθώς ένα άλλο τρένο έπεσε με δύναμη στο πίσω μέρος του συρμού στον οποίο επέβαινε.
Ο Ερέρο, ηλικίας 46 ετών, ταξίδευε χθες στη Σεβίλλη από τη Μαδρίτη σε ένα πρωινό δρομολόγιο της εταιρείας Iryo, όταν το τρένο της κρατικής εταιρείας Renfe συγκρούστηκε με αυτό, με αποτέλεσμα τα τρία τελευταία βαγόνια του να εκτροχιαστούν και να κατρακυλήσουν σε ένα υπερυψωμένο ανάχωμα, σε ένα δυστύχημα που κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 69 ανθρώπους.
Ο 46χρονος, μαζί με άλλους συνεπιβάτες του, βγήκαν από το τρένο κατεβαίνοντας με δυσκολία το ανάχωμα και περνώντας πάνω από έναν φράχτη σε ένα χωράφι. Όταν γύρισε και κοίταξε πίσω του, συνειδητοποίησε για πρώτη φορά το μέγεθος της καταστροφής.
“Το σκηνικό ήταν ολέθριο. Έβλεπες βαγόνια να έχουν καεί ολοσχερώς, σαν να είχαν εκραγεί. Έβλεπες ανθρώπους να βγαίνουν σε πολύ άσχημη κατάσταση, ενώ άλλοι άρχισαν να ανασύρουν τις σορούς των νεκρών και να τις τοποθετούν ακριβώς δίπλα στο σημείο όπου βρισκόμασταν”, δήλωσε ο Ερέρο σε συνέντευξη που παραχώρησε από τη Σεβίλλη.
Ο ίδιος λέει πως νιώθει “σαν να ξαναγεννήθηκε” έχοντας επιζήσει από την τραγωδία, ήταν τυχερός καθώς το βαγόνι του βρισκόταν στο μπροστινό τμήμα του τρένου, όμως η πρόσκρουση προκάλεσε πολλούς τραυματισμούς επιβατών, με κατάγματα στα χέρια ή σπασμένες μύτες.
Δίλημμα μετά το δυστύχημα του Ιανουαρίου
Το δυστύχημα αυτό ακολουθεί μια άλλη σιδηροδρομική τραγωδία με δεκάδες θύματα τον Ιανουάριο, με την εμπλοκή των ίδιων σιδηροδρομικών εταιρειών, στην ίδια γραμμή, κοντά στην πόλη Ανταμούθ. Είχε τότε αναζωπυρώσει τον δημόσιο διάλογο σχετικά με την ασφάλεια και τη συντήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου υψηλής ταχύτητας της Ισπανίας, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη και έως πρόσφατα πηγή υπερηφάνειας για τους Ισπανούς.
Ο Ερέρο θυμάται ανθρώπους να τον ρωτούν μετά το δυστύχημα εκείνο εάν ένιωθε ασφαλής να ταξιδέψει με το τρένο.
“Θυμάμαι όταν συνέβη το δυστύχημα στο Ανταμούθ, διότι πέρασα ενάμιση μήνα να σκέπτομαι πολλά πράγματα, καθώς έπρεπε να ταξιδέψω οδηγώντας εκεί και ούτε οι δρόμοι είναι ακριβώς στην καλύτερη κατάσταση”, είπε.
“Το πετρέλαιο δεν είναι και το φθηνότερο τώρα, πέραν αυτού, και το να ταξιδεύω αεροπορικώς δεν αποτελεί επιλογή. Επομένως, για πολλούς από εμάς που πρέπει να πηγαίνουμε από τη Σεβίλλη στη Μαδρίτη και των οποίων οι ζωές εξαρτώνται από αυτό, δεν βλέπουμε καμία άλλη λύση”.
Για πολλούς από τους ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων και κοινωνικών υπόβαθρων που ενεπλάκησαν στο χθεσινό δυστύχημα, το κυρίαρχο συναίσθημα είναι εκείνο της αγανάκτησης.
“Έχει έρθει πλέον η ώρα όσοι ευθύνονται να αναλάβουν τις ευθύνες τους”, δήλωσε ο Ερέρο.
“Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφασίσουν τα δικαστήρια, οι πολιτικοί ή ο ίδιος ο ισπανικός λαός. Αυτό που είναι σαφές, όμως, είναι ότι είναι απαράδεκτο να συμβαίνει κάτι τέτοιο και αδιανόητο το ότι θα μπορούσε να συμβεί ξανά”, πρόσθεσε.
