Με έναν ακραίο, προκλητικό και εκτός κάθε λογικής καλής γειτονίας λόγο, ο αρχηγός του τουρκικού πολεμικού Ναυτικού αναφέρεται σε άρθρο του στο «όραμα της Τουρκίας για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Γαλάζια Πατρίδα και δηλώνει ότι «δεν επιτρέπεται, σε Ελλάδα και Κύπρο, να κάνουν έρευνες και γεωτρήσεις σε αμφισβητούμενες (σ.σ. όπως τις αποκαλεί) θαλάσσιες περιοχές».
Ο Ερτζουμέντ Τατλίογλου δεν περιορίζεται στα παραπάνω, καθώς δηλώνει ότι η Άγκυρα «δεν αναγνωρίζει τους χάρτες που περιορίζουν τη Γαλάζια Πατρίδα», επιχειρώντας, με τη συλλογιστική που αποτυπώνει στο άρθρο, να ανατρέψει κάθε έννοια και βάση, στην οποία στηρίζεται το διεθνές δίκαιο.
«Το παρόν άρθρο εξετάζει την εφαρμογή του οράματός μας στην Ανατολική Μεσόγειο, με αφετηρία την αντίληψη που παρουσιάστηκε στην προηγούμενη μελέτη με τίτλο «Γαλάζια Πατρίδα: Από τη χάραξη των συνόρων σε ένα ναυτιλιακό όραμα», σύμφωνα με την οποία οι θάλασσες πρέπει να αξιολογούνται όχι μόνο υπό το πρίσμα των δικαιωμάτων και των περιοχών δικαιοδοσίας, αλλά και των οικονομικών, διπλωματικών και στρατιωτικο-στρατηγικών δυνατοτήτων τους», αναφέρει αρχικά ο Τατλίογλου και συνεχίζει:
«Η Τουρκία υπογραμμίζει ότι, παρόλο που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), συμμορφώνεται με τις διατάξεις της που έχουν αποκτήσει χαρακτήρα εθιμικού διεθνούς δικαίου. Σύμφωνα με την Τουρκία, κατά τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη η αρχή της ευθυδικίας και οι ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες, ενώ η Ελλάδα και η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου (ΕΔΝΚ)(σ.σ. Κυπριακή Δημοκρατία) δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα δικαιώματα των νησιών επί των θαλάσσιων ζωνών.
Ωστόσο, μια θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας απορρέει από τα κυριαρχικά δικαιώματα που δημιουργεί η χερσαία επικράτεια. Στο πλαίσιο αυτό, η χερσαία έκταση ενός νησιού δεν μπορεί, απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται απέναντι από μια ηπειρωτική ακτή, να δημιουργεί θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας ίση με εκείνη μιας ηπειρωτικής επικράτειας που διαθέτει ακτογραμμή δεκάδες φορές μεγαλύτερη».
Ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού επιχειρεί να τεκμηριώσει την ανάλυσή του, αναφέροντας παραδείγματα, τα οποία, κατά τον ίδιο, δικαιώνουν τη στάση της Άγκυρας:
«Η διεθνής νομολογία περιλαμβάνει πολυάριθμες αποφάσεις που καταδεικνύουν ότι δεν μπορεί να αποδίδεται στα νησιά θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας ίση με εκείνη μιας ηπειρωτικής χώρας. Ενδεικτικά αναφέρονται:
-Οι υποθέσεις της Υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας του 1969 (Δανία, Ολλανδία και Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας).
-Η υπόθεση Γιαν Μάγεν του 1993 (Δανία – Γροιλανδία και Νορβηγία – Γιαν Μάγεν).
-Η υπόθεση των Νήσων της Μάγχης του 1977 (Ηνωμένο Βασίλειο – Γαλλία).
Η Ελλάδα επιχείρησε να εφαρμόσει τις αξιώσεις της για δυσανάλογες θαλάσσιες ζώνες των νησιών και στις περιοχές αδειοδότησης νοτίως της Κρήτης, ωστόσο βρέθηκε αντιμέτωπη με τις αντιρρήσεις της Λιβύης. Παράλληλα, συνήψε με την Αίγυπτο μερική συμφωνία οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση.
Από την άλλη πλευρά, η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας και των ορίων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Ιόνιο Πέλαγος αποτελεί προηγούμενο που υποστηρίζει την τουρκική θέση ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζεται πλήρης επήρεια στα νησιά κατά τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών».
Και προσθέτει:
«Η Τουρκία, ως το παράκτιο κράτος με τη μεγαλύτερη υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν αναγνωρίζει σε καμία περίπτωση τους λεγόμενους χάρτες που περιορίζουν ανεξήγητα τη «Γαλάζια Πατρίδα», αποδίδοντας σε ένα νησί έκτασης μόλις 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση μόλις 3 χιλιομέτρων από τις τουρκικές ακτές, θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή 4.000 φορές μεγαλύτερη από την έκταση του ίδιου του νησιού.
Επιπλέον, η χώρα μας αντιτίθεται στις συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών που έχει υπογράψει μέχρι σήμερα η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου (σ.σ. Κυπριακή Δημοκρατία) με τρίτες χώρες, παραγνωρίζοντας τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων που ζουν στο νησί.
Στις 18 Μαρτίου 2020, η Τουρκία κοινοποίησε στα Ηνωμένα Έθνη, με συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες, τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία αντιτίθεται σε αυτή τη στάση της Ελλάδας, καθώς διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο και επειδή ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας δεν έχει πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή όλων των παράκτιων κρατών.
Για τον λόγο αυτό, δεν επιτρέπεται να προχωρούν στις δραστηριότητές τους σε πλοία που επιχειρούν να πραγματοποιήσουν ερευνητικές ή γεωτρητικές δραστηριότητες για λογαριασμό της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου(σ.σ. Κυπριακή Δημοκρατία) σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές.
Παράλληλα, η Τουρκία υποστηρίζει ότι ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή όλων των παράκτιων κρατών της περιοχής.
Όπως τονίστηκε και στο προηγούμενο άρθρο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», η διάκριση μεταξύ «χάρτη και κρατικής ισχύος» είναι καθοριστική και στην προκειμένη περίπτωση.
Ενώ οι συμφωνίες οριοθέτησης διαμορφώνουν τη νομική βάση, η διπλωματία, τα επιστημονικά δεδομένα, η οικονομική δραστηριότητα και οι δυνατότητες στον τομέα της ασφάλειας καθορίζουν τη μακροπρόθεσμη στρατηγική σημασία αυτής της βάσης.
Στο πλαίσιο της αντίληψης της «Γαλάζιας Πατρίδας», το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό δεν αποτελεί το σύνολο του ναυτικού οράματος, αλλά μία από τις βασικές θεσμικές δυνατότητες που υποστηρίζουν την υλοποίησή του. Η αποτρεπτική ισχύς, η επίγνωση της κατάστασης στη θάλασσα και η διαχείριση κρίσεων μπορούν να συμβάλουν στην περιφερειακή σταθερότητα, όταν συμπληρώνονται από τη ναυτική διπλωματία, την κοινή εκπαίδευση και τις κοινές δραστηριότητες ασφάλειας.
Κατά την προσεχή περίοδο, η επιτυχία της πολιτικής της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν θα μετρηθεί μόνο από την ικανότητά της να αντιδρά εγκαίρως στις εξελίξεις, αλλά και από την ανάπτυξη θετικών πρωτοβουλιών που θα διαμορφώνουν την περιφερειακή ατζέντα.
Η θεσμοθέτηση των σχέσεων με τη Λιβύη, η προώθηση του διαλόγου με την Αίγυπτο σε συγκεκριμένους τομείς, οι συνεργασίες στον ναυτιλιακό τομέα που θα συμβάλουν στη σταθερότητα της Συρίας, η προστασία των δικαιωμάτων του τουρκοκυπριακού λαού και η διαχείριση των υφιστάμενων διαφωνιών με την Ελλάδα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστά και ασύνδετα ζητήματα, αλλά ως διαφορετικές πτυχές του ίδιου στρατηγικού στόχου.
Η προσέγγιση αυτή δεν προϋποθέτει ότι θα επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των πλευρών σε όλα τα ζητήματα. Ωστόσο, διευρύνει τα περιθώρια δράσης μιας Τουρκίας που είναι σε θέση να διαχειρίζεται τον ανταγωνισμό, να δημιουργεί αμοιβαία οφέλη και, όταν χρειάζεται, να επιδεικνύει την αποτρεπτική της ισχύ».
-: -
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το - στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
