Στο άρθρο του στη Milli Gazete, ο Μουσταφά Καγιά υφαίνει ένα ευρύ και ετερόκλητο αφήγημα, το οποίο ο ίδιος παρουσιάζει ως ανάγνωση της στρατηγικής Νετανιάχου, στην πράξη όμως καταλήγει σε έναν πολιτικο-γεωπολιτικό αχταρμά που είναι προϊόν της δικής του ανάλυσης. Αξιοποιώντας δηλώσεις και ιδέες του Ισραηλινού πρωθυπουργού για την υποτιθέμενη “Εξάγωνη Συμμαχία”, ο Καγιά προσθέτει δικούς του συνειρμούς, συνδέσεις και συμπεράσματα, τα οποία επεκτείνουν και μεταμορφώνουν το αρχικό σχήμα πολύ πέρα από όσα έχει πει δημόσια ο Νετανιάχου.
Ο Τούρκος αρθρογράφος περιγράφει ένα γεωπολιτικό εξάγωνο που φτάνει από την Ινδία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και εμφανίζει αυτό το σχήμα ως κεντρικό εργαλείο μιας μεγάλης αντι-ιρανικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Στη δική του ανάγνωση, μέσα σε αυτό το σχήμα χωρούν ο “ριζοσπαστικός σιιτικός άξονας”, οι ένοπλες οργανώσεις που αντιτίθενται στο Ισραήλ, οι Συμφωνίες του Αβραάμ, οι σχέσεις Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου, η Ινδία, οι επιθέσεις κατά ιρανικών στόχων και η Γάζα, όλα δεμένα με έναν ενιαίο μίτο, παρότι μεγάλο μέρος αυτών των συνδέσεων είναι δική του πολιτική ερμηνεία και όχι σαφές, διακηρυγμένο σχέδιο του ίδιο του Νετανιάχου.
Ο Καγιά προχωρά ακόμη περισσότερο, εντάσσοντας στις ίδιες γραμμές το ρόλο των ΗΠΑ, τις επιχειρήσεις με κωδικές ονομασίες, τις ιρανικές απαντήσεις, τη στάση των χωρών του Κόλπου και τη λαϊκή οργή για τη Γάζα, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά υπηρετούν την ασφάλεια του Ισραήλ και ανοίγουν τον δρόμο για μελλονικές στοχεύσεις κατά της Τουρκίας. Η κεντρική ιδέα ότι, αν πετύχει η αποδυνάμωση του Ιράν, η Τουρκία θα αποτελέσει τον επόμενο στόχο σε μια διευρυμένη ζώνη ισραηλινού και αμερικανικού ελέγχου, είναι συμπέρασμα του ίδιου του αρθρογράφου, που το χτίζει πάνω σε πολλαπλές, συχνά ετερογενείς, παραμέτρους.
Έτσι, ο “εξάγωνος” αχταρμάς που αναδεικνύεται στο κείμενο δεν είναι ένα σαφές, συνεκτικό δόγμα όπως το έχει παρουσιάσει ο Νετανιάχου, αλλά μια σύνθεση που συγκροτεί ο Καγιά, μπλέκοντας γεγονότα, αφηγήματα και φόβους σε ένα ενιαίο σχήμα. Ο αναγνώστης μένει με την εντύπωση ενός μεγάλου σχεδίου που ξεκινά από τη Γάζα και τα χτυπήματα κατά του Ιράν για να καταλήξει στην Τουρκία ως απώτερο στόχο, αλλά αυτό το “σχέδιο” είναι, σε μεγάλο βαθμό, προϊόν της ερμηνευτικής κατασκευής του ίδιου του αρθρογράφου και όχι πλήρως καταγεγραμμένη στρατηγική του Ισραηλινού πρωθυπουργού.
