Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ο εγγονός του, Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, μίλησε στον Απόστολο Μαγγηριάδη για τον παππού του αλλά και για τη σημερινή πολιτική σκηνή. «Ο πολιτικός δεν φτιάχνεται μέσα σε στούντιο ή αλγόριθμους» σχολίασε με νόημα.
«Θυμάμαι έναν Ανδρέα γήινο, τον θυμάμαι ως οικογενειακό στέλεχος, τον θυμάμαι και ως ηγέτη, τον θυμάμαι έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο. Είχε και τις ευαίσθητες στιγμές του, είχε και τις στιγμές του τις ανθρώπινες, δεν ήταν… ήταν ένας άνθρωπος αυθεντικός. Δεν ήταν ένας άνθρωπος να τον έβλεπες διαφορετικά τη μια μέρα, διαφορετικά την άλλη σαν χαρακτήρας. Ο Ανδρέας επειδή δεν μπορούσε να έχει πολύ χρόνο με τα εγγόνια του και ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήθελε να μπλέξει την πολιτική με την οικογένεια, κοιτούσε να έχει τον κατάλληλο χρόνο, να δίνει ποιότητα στον χρόνο του με μας, ήταν άνθρωπος του γέλιου, της ευδαιμονίας, έτσι χαρούμενος…» περιέγραψε.
«Η αλήθεια είναι δεν ήθελε να πηγαίνουμε ούτε στο Μέγαρο Μαξίμου, ούτε στη Χαριλάου. Στις περιοδείες όμως, όπως κάθε πολίτης, τον επισκεπτόμασταν, θυμάμαι ένα συγκεκριμένο σκηνικό όπου με είχε πάει ο πατέρας μου σε μια ομιλία του παππού και ο πατέρας μου δεν μπορούσε να προσεγγίσει, ήταν μέσα στον κόσμο και με άφησε στον κόσμο και χέρι, χέρι με πήγαν επάνω στη σκηνή, στον παππού. Και τον είδα. Ιδιαίτερες στιγμές» πρόσθεσε στη συνέχεια.
«Δεν ήταν κάτι διαφορετικό, πίσω από τις πόρτες»
«Αυτό που βλέπατε, αυτό ήταν. Δεν ήταν κάτι διαφορετικό, πίσω από τις πόρτες ή κάτι διαφορετικό έξω από τις πόρτες. Ήταν ένας άνθρωπος βαθύς μπορώ να πω, ένας άνθρωπος που κατανοούσε από πού προέρχεσαι, κατανοούσε εάν κάνεις κάποιο λάθος ότι είναι ανθρώπινο, είχε μια ανθρώπινη πλευρά σε όλα αυτά και κατάφερνε όσο μπορούσε, να είναι και παππούς. Να είναι και παππούς» σχολίασε για τον χαρακτήρα του παππού του.
«Ήταν ένας άνθρωπος που έφερε την αλλαγή, η οποία ήτανε προφανώς έτοιμη από τον λαό. Αυτός ήταν πάντοτε η αιχμή του δόρατος σαν πολιτικός, έκανε κοινωνικές τομές, κοινωνικές αλλαγές προφανώς, δεν ήταν ποτέ όμως τιμωρός με αυτήν την έννοια. Ήθελε η Ελλάδα να είναι ενωμένη. Όλες οι παρατάξεις, όλοι οι άνθρωποι να είναι ενωμένοι, σε έναν κοινό στόχο» σημείωσε ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου.
«Έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Δεν μας άφησε ποτέ να πιεστούμε, ότι χρωστάμε να κάνουμε κάτι εμείς, έχουμε κάποια κληρονομιά, πολιτική. Ίσα, ίσα που χάριζε… είναι σαν να μας χάριζε μια εμπειρία ζωής. Η οποία μετά, ανάλογα πού είσαι, πώς δουλεύεις, πού εργάζεσαι, πώς υπάρχεις, ήτανε μια χαρά για τον κόσμο, οπότε δεν υπήρχε πίεση όσον αφορά το όνομα, ως όνομα. Γιατί ο ίδιος μας είχε δώσει αυτόν τον τρόπο να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Και βέβαια, εισπράξαμε πάρα πολλή αγάπη απ’ τον κόσμο, ανεξάρτητα αν υπήρχε πόλεμος από διάφορα κέντρα» επεσήμανε.
«Όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε στα κοινά»
Ερωτηθείς αν σκέφτεται να πολιτευτεί απάντησε «δεν έχω σκεφτεί σαν πολιτική, δεν είναι κάτι το οποίο περνάει από το μυαλό μου επειδή… δεν μας άφησε ποτέ επειδή με λένε εμένα Ανδρέα Παπανδρέου. Και κανένας άνθρωπος δεν θα ‘πρεπε μ’ αυτήν την έννοια να πολιτεύεται. Όλοι μας έχουμε χρέος στη χώρα και όλοι μας είμαστε Έλληνες. Θεωρώ ότι όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε στα κοινά, από την επαγγελματική μας θέση, σαν οικογενειάρχες, σαν απλοί πολίτες, πρέπει να έχουμε σχέση με τα κοινά και αυτό είναι που θα καθορίσει αύριο, μεθαύριο ποιοι θα είναι οι πολιτικού που θα μας αντιπροσωπεύουν».
«Νομίζω ότι καταλαβαίνω τη σύνδεση που θέλετε να γίνει, είναι κάτι το οποίο δεν προεξοφλείται. Έτσι μας έμαθε. Αυτές είναι οι αξίες μας. Το είπε ο ίδιος. Ίσα, ίσα που ο ίδιος όταν ξεκίνησε να πολιτεύεται, δεν πήγε σε ένα έτοιμο κίνημα, κόμμα, ίδρυσε ένα καινούργιο και ίσως να σας πω και κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος, ότι πήγε πόρτα, πόρτα ξανά να χτίσει κάτι, που έχτισε εν τέλει» διευκρίνισε.
Σε ερώτηση για την πολιτική φλέβα του Ανδρέα Παπανδρέου είπε πως «δεν βρήκε κάτι έτοιμο. Ότι πάλεψε από το σχολείο, από πολύ μικρός, για τα ιδεώδη του. Φυτευτήκανε ίσως από τον πατέρα του, από πολύ νωρίς και δεν είναι κάτι… δεν φτιάχνεται ο πολιτικός μέσα σε στούντιο ή σε αλγόριθμους. Είναι μέσα στην πραγματική ζωή. Οι αλγόριθμοι και τα social έρχονται μετά. Βεβαίως υπάρχουν πρόσωπα που ανά εποχές, έτσι με γοητεύουν μπορώ να πω πολιτικά, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η εποχή μας έχει… περνάει σε μια ομάδα πλέον. Η προσωπολατρία αρχίζει και φεύγει, είναι σημαντικό αυτό. Γιατί είναι άλλες εποχές, το να έχεις μια προσωπολατρία ή να πιστεύεις σε ένα πρόσωπο που θα συμβολίζει μια αξία, είναι η ομάδα πλέον, πάμε στην εποχή της ομάδας».
