Ιδιαίτερα αιχμηρός είναι ο Στέφανος Κασσελάκης για τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και τα διαλυτικά φαινόμενα στο κόμμα. Με ανάρτησή του ασκεί δριμεία κριτική στην Όλγα Γεροβασίλη, τονίζοντας πάντως ότι δεν αισθάνεται χαιρεκακία.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και νυν των Δημοκρατών, αναφέρει πως η αρχή του τέλους ξεκινά με την Όλγα Γεροβασίλη στο συνέδριο του κόμματος το 2024, ενώ ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2023 «είχε μπει σε εφαρμογή το σχέδιο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της «διόρθωσης» της ετυμηγορίας 150.000 μελών».
Επίσης, εξαπολύει σφοδρά πυρά κατά όσων αποχωρούν από το κόμμα και ανεξαρτητοποιούνται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος αναδεικνύοντας κατά τον ίδιο τις αντιφάσεις των αφηγημάτων τους.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Στέφανου Κασσελάκη
«Μια φωτογραφία, όλη η αλήθεια.
Φεβρουάριος 2024. Μια φωτογραφία. Πάνω στη σκηνή του συνεδρίου, δίπλα μου, η Όλγα Γεροβασίλη. Η έναρξη της διάλυσης, μετά από ένα ερωτηματολόγιο που χαλούσε το σχέδιο επιστροφής.
Ήδη από τις 25 Σεπτεμβρίου 2023, είχε μπει σε εφαρμογή το σχέδιο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της «διόρθωσης» της ετυμηγορίας 150.000 μελών.
Στο Συνέδριο του 2024 χιλιάδες μέλη που είχαν ξοδευτεί για να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα, μου ζητούσαν με κάθε τρόπο: «Μην πας στην κάλπη, δεν αντέχουμε άλλο, έχουμε Πρόεδρο». Αυτοί οι άνθρωποι με έπεισαν να μην προχωρήσω – όχι η άγνοια των παρασκηνιακών ραδιουργιών. Επέλεξα να σεβαστώ τη βούληση των μελών και όχι να κερδίσω με τακτικισμούς. Και δεν το μετανιώνω.
Σήμερα, η κυρία Γεροβασίλη αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το κόμμα που —όπως μας έλεγαν τότε— έπρεπε να «σωθεί» από εμένα.
Από το κόμμα που «κινδύνευε» επειδή τα μέλη του τόλμησαν να διαλέξουν μόνα τους.
Ας θυμηθούμε λοιπόν τι μας έλεγαν.
Μας έλεγαν ότι εγώ ήμουν η απειλή για την ενότητα. Η ενότητα διαλύθηκε από τους ίδιους που την επικαλούνταν.
Μας έλεγαν ότι εγώ δεν σεβόμουν το κόμμα και την ιστορία του. Σήμερα φεύγουν εκείνοι που είχαν αυτοανακηρυχθεί ως «θεματοφύλακές» του.
Μας έλεγαν ότι έπρεπε να φύγω εγώ, για να μείνει όρθιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Έφυγα. Και σήμερα φεύγουν κι εκείνοι — αφού πρώτα βεβαιώθηκαν ότι δεν έμεινε τίποτα όρθιο.
Δεν νιώθω χαιρεκακία. Γράφω σήμερα για τη διατήρηση της πολιτικής μνήμης. Γιατί στην πατρίδα μας, η πολιτική λήθη δεν είναι μόνο το καλύτερο άλλοθι της υποκρισίας. Οδηγεί και στα ίδια λάθη.
Η αλήθεια είναι απλή: το πραξικόπημα εναντίον μου δεν έγινε ποτέ για «αξίες», για «ιδεολογία», για «κομματική δημοκρατία». Έγινε για τον έλεγχο. Για τις καρέκλες, τις λίστες, τους μηχανισμούς. Κι όταν ο έλεγχος εξασφαλίστηκε, αποδείχθηκε ότι έλεγχαν ένα κτίριο χωρίς ψυχή. Ένα ταμείο χωρίς ελπίδα. Μια σημαία χωρίς ανθρώπους να την κρατήσουν.
Γιατί ο κόσμος ούτε ανήκει, ούτε υπακούει σε μηχανισμούς. Ο κόσμος υπακούει το μυαλό και την ψυχή του. Με αυτά ψηφίζει και με αυτά αποφασίζει να φύγει. Και έφυγε.
Το πιο αποκαλυπτικό; Όσοι με κατηγορούσαν για «αρχηγισμό» και «έλλειψη συλλογικότητας» δεν μένουν να δώσουν τη μάχη μέσα στο κόμμα τους. Δεν μένουν για να προσπαθήσουν. Αποχωρούν επειδή δεν έχουν πια κάτι να κερδίσουν. Αυτό δεν είναι αρχές. Είναι ψυχρή λογιστική.
Το κόλλημα με την εξουσία έχει πάντα το ίδιο τέλος: μένεις με την εξουσία ενός τίτλου πάνω σε ερείπια. Πρόεδρος του τίποτα. Γραμματέας του κενού.
Δεν χαίρομαι καθόλου με τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω ειλικρινά. Πίσω από τα ονόματα που κάνουν σήμερα πρωτοσέλιδα υπάρχουν χιλιάδες απλοί άνθρωποι που πίστεψαν, κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν. Άνθρωποι που τους πρόδωσαν όχι οι ιδέες τους, αλλά όσοι τις διαχειρίστηκαν σαν οικογενειακή επιχείρηση.
Σε αυτούς τους ανθρώπους λέω: η ψήφος σας δεν ήταν λάθος. Λάθος ήταν αυτοί που τη θεώρησαν ιδιοκτησία τους.
Κι αν έχω προσεγγίσει νέα κοινά για να μπορεί το προοδευτικό κέντρο να ριζώσει (όπως τους Φιλελεύθερους στην Ευρώπη), αυτό δεν είναι επειδή το προοδευτικό κέντρο δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Αριστερά. Είναι επειδή αυτά τα άτομα διέλυσαν την Αριστερά αφού γεύτηκαν εξουσία – και κυρίως επειδή την έχασαν.
Εμείς, οι Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο, χτίζουμε κάτι διαφορετικό. Ένα κόμμα όπου η ηγεσία λογοδοτεί στα μέλη — όχι τα μέλη στους μηχανισμούς. Όπου οι αποφάσεις κρίνονται από το αποτέλεσμα, όχι από το ποιος κρατάει το μικρόφωνο. Όπου κανείς δεν είναι «ιδιοκτήτης», αλλά όλοι είναι συμμέτοχοι.
Η ιστορία με τη φωτογραφία αυτή έχει ένα δίδαγμα: η εξουσία που κερδίζεται με πλάτες και διαδρόμους, χάνεται στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα. Η μόνη εξουσία που αντέχει, είναι αυτή που σου δίνει ο κόσμος — και που ο κόσμος μπορεί να σου πάρει.
Εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου, όταν κατέβηκα από τη σκηνή, ήξερα ότι η αλήθεια αργεί αλλά δεν ξεχνάει. Δυόμιση χρόνια μετά, δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω.
Η φωτογραφία μιλάει. Η ιστορία απαντάει. Κι εμείς κοιτάμε μπροστά.
Με τον κόσμο. Πάντα με τον κόσμο.».
