Με πόνο και απέραντη θλίψη αποχαιρέτησε με έναν συγκινητικό επικήδειο, ο Νικήτας Κακλαμάνης, την Μάρω Κοντού.
«Μάρω μου αγαπημένη, μεγάλο το προνόμιο της φιλίας μας, αλλά και αφάνταστη η πίκρα της απουσίας σου. Σήμερα, ένας ακόμα Ιούλιος -που μας στέρησε κάποτε την Αλίκη, την Τζένη και τη Ρένα- παίρνει κι εσένα. Είναι βαριά η ψυχή. Γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσω αυτό το “πες μου μια λέξη”… Αλλά, ας είναι. Αυτή τη λέξη θα στην πω εγώ για τελευταία φορά: σ’αγαπώ. Και σε αποχαιρετώ…» είπε χαρακτηριστικά.
Ο επικήδειος του Νικήτα Κακλαμάνη για την Μάρω Κοντού
Μάρω μου αγαπημένη,
“η πίκρα σήμερα δεν έχει σύνορα”… Πίκρα για μένα, αλλά και για όλη την Ελλάδα, που σήμερα σ’αγκαλιάζει στην τελευταία πράξη τού συναρπαστικού έργου τής ζωής σου.
Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω “καλημέρα”, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά -από κοντά ή από τηλεφώνου- θα πρέπει να σου πω οριστικά “καληνύχτα”.
Μια “καληνύχτα” στις μικρές καθημερινές στιγμές μας.
“Καληνύχτα” στις συναντήσεις και στις ατέλειωτες κουβέντες μας.
“Καληνύχτα” στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την Τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της Τέχνης.
“Καληνύχτα” στις κοινές μας διαδρομές στα κοινά της χώρας.
“Καληνύχτα” στην ίδια πάντα, νεανική συγκίνηση κάθε φορά που ανταμώναμε.
“Καληνύχτα” σε μια σχέση 30 ετών, που ξεκίνησε από το δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας, ζεστή αμοιβαιότητα.
Λένε, Μάρω μου, πως “ο Θεός δημιούργησε τον άντρα, αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα”… Πάνω σε αυτά τα σχέδιά Του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αέρινο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό. Μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια. Ένα θηλυκό ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρό νου, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με πυξίδα την καρδιά της. Και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της, ανθρώπινα μέτρα.
Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής τού Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητες για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο.
35 χρόνια θεάτρου και κινηματογράφου με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα. Αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση από τη δεκαετία του ‘70, έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2026…
“Ταξιδιάρα ψυχή” και αιώνια έφηβη, η Μάρω μου – η Μάρω μας, άγγιξε με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα.
Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη, απέδειξε ότι η ηλικία είναι απλώς δυο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω επένδυσε την καρδιά και το συναίσθημα στα κοινά: είτε ως βουλευτής, είτε ως δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 9.84 και του Κέντρου Βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ», η Μάρω Κοντού αφιέρωσε όλο της το ‘είναι’ σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε. Χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες.
Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική. Με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς. Και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: “ο άντρας ηθοποιός είναι κάτι λιγότερο από άντρας. Η γυναίκα ηθοποιός είναι κάτι περισσότερο από γυναίκα”. Αυτό το “κάτι περισσότερο” ήταν η Μάρω μου. Η Μάρω μας.
Ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραφε κάποτε σε έναν πρόλογό του: “όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει. Κάθε σου ιστορία, χωρίς να το καταλαβαίνης, του Γένους είναι ποίημα. Δεν είσαι γυναίκα, είσαι η Φήμη η διαλαλήτρα· δεν έχεις τίποτε σαρκικό, είσαι ψυχή μονάτη, τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτιδιάζουν”…
Μάρω μου αγαπημένη,
μεγάλο το προνόμιο της φιλίας μας, αλλά και αφάνταστη η πίκρα της απουσίας σου. Σήμερα, ένας ακόμα Ιούλιος -που μας στέρησε κάποτε την Αλίκη, την Τζένη και τη Ρένα- παίρνει κι εσένα.
Είναι βαριά η ψυχή. Γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσω αυτό το “πες μου μια λέξη”… Αλλά, ας είναι. Αυτή τη λέξη θα στην πω εγώ για τελευταία φορά: σ’αγαπώ.
Και σε αποχαιρετώ…
