Το Ευρωκοινοβούλιο ζητεί για πρώτη φορά κυρώσεις κατά του Τούρκου υπουργού Δικαιοσύνης Ακίν Γκιουρλέκ για την υπόθεση Ιμάμογλου. Ηχηρό ράπισμα στην Αγκυρα για το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», για τα 12 ναυτικά μίλια και την κυριαρχία Ελλάδας και Κύπρου.
Των ΕΥ. ΑΡΕΤΑΙΟΥ, ΧΡ. ΜΑΖΑΝΙΤΗ – ΠΗΓΗ: Realnews
Tο πιο εντυπωσιακό στοιχείο της νέας έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία δεν είναι οι επικρίσεις για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τις διώξεις κατά της αντιπολίτευσης ούτε η σκληρή κριτική των ευρωβουλευτών για τη στάση της Αγκυρας απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Ολα αυτά υπάρχουν σχεδόν σε κάθε ετήσια έκθεση από το 2016 και μετά. Αυτό που διαφοροποιεί την έκθεση του 2026 είναι ότι για πρώτη φορά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο περνά από τη γενική πολιτική καταδίκη στην εξατομίκευση ευθυνών, ζητώντας να εξεταστεί ακόμη και η επιβολή κυρώσεων κατά του Τούρκου υπουργού Δικαιοσύνης, Ακίν Γκιουρλέκ.
Η αναφορά στον Γκιουρλέκ είναι εξαιρετικά συμβολική. Για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν θεωρείται απλώς ένας υπουργός, αλλά το πρόσωπο που συνδέθηκε με τις διώξεις δημάρχων της αντιπολίτευσης, τις έρευνες κατά του CHP και ιδιαίτερα με την υπόθεση του Εκρέμ Ιμάμογλου. Η έκθεση τον περιγράφει ως κεντρικό παράγοντα ενός μηχανισμού που, κατά την ευρωπαϊκή ανάγνωση, χρησιμοποιεί τη Δικαιοσύνη για πολιτικούς σκοπούς. Για τον λόγο αυτόν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά να εξεταστούν ακόμη και στοχευμένα περιοριστικά μέτρα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού καθεστώτος κυρώσεων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η σημασία της αναφοράς ξεπερνά κατά πολύ το πρόσωπο του Γκιουρλέκ, καθώς μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης η Ε.Ε. ουσιαστικά δηλώνει ότι η υπόθεση Ιμάμογλου και οι δικαστικές εξελίξεις γύρω από το CHP αποτελούν πλέον ευρωτουρκικό ζήτημα και όχι αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας. Η φράση του εισηγητή της έκθεσης, ευρωβουλευτή Νάτσο Σάντσεθ Αμόρ, σύμφωνα με τον τουρκικό αντιπολιτευόμενο Τύπο, ότι «ο δρόμος προς την Ευρώπη περνά από (τις φυλακές του) Σιλίβρι και όχι από τα εργοστάσια drones», συνοψίζει ακριβώς αυτή τη λογική: η αμυντική συνεργασία και η γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας δεν αρκούν για να παραμεριστούν οι ανησυχίες σχετικά με τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Τουλάχιστον για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς κανείς στις Βρυξέλλες δεν θεωρεί πιθανό να ληφθούν πράγματι υπ’ όψιν όλες αυτές οι επικρίσεις και οι εκκλήσεις για κυρώσεις από την Κομισιόν και από το Συμβούλιο.
Κυριαρχία
Από ελληνικής και κυπριακής πλευράς, η έκθεση είναι σημαντική, μιας και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επαναλαμβάνει με ιδιαίτερα σαφή τρόπο ότι η Τουρκία οφείλει να σέβεται την κυριαρχία όλων των κρατών μελών της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επαναφέρει την ανάγκη συμμόρφωσης με το Δίκαιο της Θάλασσας και υπενθυμίζει το δικαίωμα των κρατών-μελών να επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια σύμφωνα με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Επικρίνει παράλληλα την προώθηση από την Τουρκία του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» ενώ εκφράζει βαθιά ανησυχία για τη διατήρηση του casus belli κατά της Ελλάδας, το οποίο χαρακτηρίζει ασύμβατο μεταξύ συμμάχων και καλών γειτόνων.
Οι αναφορές αυτές έχουν ιδιαίτερο βάρος διότι έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η Αγκυρα επιδιώκει να αναβαθμίσει τη συνεργασία της με την Ε.Ε. στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας. Το μήνυμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι ότι η αμυντική συνεργασία δεν συνεπάγεται αυτόματα πολιτική σιωπή για τις ελληνοτουρκικές διαφορές ή για το Κυπριακό.
Η Κύπρος
Στο ζήτημα της Κύπρου, η έκθεση παραμένει απολύτως ευθυγραμμισμένη με τις πάγιες θέσεις της Ε.Ε. Επαναβεβαιώνει ότι η μόνη αποδεκτή λύση είναι μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ και απορρίπτει έμμεσα τη γραμμή των δύο κρατών που προωθούν τα τελευταία χρόνια η Αγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία. Παράλληλα, εκφράζει ανησυχία για τις εξελίξεις στα Βαρώσια και για ενέργειες που θεωρούνται ότι υπονομεύουν τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.
Η αντίδραση της Αγκυρας υπήρξε ιδιαίτερα έντονη, με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να απορρίπτει πάραυτα την έκθεση ως «ιδεολογική», «μεροληπτική» και αποκομμένη από την πραγματικότητα της Τουρκίας. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερβαίνει τις αρμοδιότητές του και παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας. Ο ίδιος ο Γκιουρλέκ χαρακτήρισε τις αναφορές εναντίον του πολιτικά υποκινούμενες και ασύμβατες με την αρχή της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.
Το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεχίζει να εφαρμόζει μια πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών, παραβλέποντας τις τουρκικές ανησυχίες για την τρομοκρατία, το PKK, το δίκτυο Γκιουλέν και την ασφάλεια της χώρας. Σύμφωνα με το καθεστωτικό αφήγημα, οι ευρωπαϊκές επικρίσεις δεν είναι υπεράσπιση της δημοκρατίας, αλλά πολιτικό εργαλείο πίεσης απέναντι σε μια Τουρκία που ακολουθεί πιο αυτόνομη εξωτερική πολιτική.
Πίσω, όμως, από τη ρητορική σύγκρουση κρύβεται μια βαθύτερη πραγματικότητα, καθώς η έκθεση αποτυπώνει την ολοένα και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές. Η Ε.Ε. αναγνωρίζει ότι η Τουρκία παραμένει απαραίτητος εταίρος στο ΝΑΤΟ, στη μετανάστευση, στην ενέργεια και στην περιφερειακή ασφάλεια. Ταυτόχρονα, όμως, θεωρεί ότι η ενταξιακή διαδικασία παραμένει ουσιαστικά «παγωμένη» λόγω της κατάστασης του κράτους δικαίου και των δημοκρατικών θεσμών.
Οι Βρυξέλλες δεν μιλούν πλέον για μια Τουρκία που βρίσκεται απλώς σε προσωρινή απόκλιση από τα ευρωπαϊκά πρότυπα, αλλά αντιμετωπίζουν πλέον τη γειτονική χώρα ως έναν στρατηγικά απαραίτητο αλλά πολιτικά προβληματικό εταίρο. Η σχέση συνεχίζεται, η συνεργασία επεκτείνεται σε πολλούς τομείς, όμως η προοπτική ένταξης απομακρύνεται όλο και περισσότερο.
«Η έκθεση δεν προαναγγέλλει φυσικά ρήξη μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, αλλά κάτι ίσως πιο σημαντικό: την παγίωση ενός μοντέλου στρατηγικής συνεργασίας χωρίς πολιτική σύγκλιση», λένε στη Realnews ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι υπόθεση Γκιουρλέκ δείχνει πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι πλέον διατεθειμένο να προσωποποιήσει τις ευθύνες αυτής της απόκλισης.
Πόλεμος νεύρων από την Αγκυρα
Συνολικά έξι τουρκικοί σχηματισμοί οπλισμένων F-16 έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο Αιγαίο, μέσα στον Ιούνιο
Η γεωπολιτική πραγματικότητα στο Αιγαίο αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι η απόσταση ανάμεσα στα «ήρεμα νερά» και την κλιμάκωση της έντασης είναι εξαιρετικά βραχεία. Η Τουρκία, ακολουθώντας μια πάγια και προσεκτικά σχεδιασμένη στρατηγική, συνεχίζει να συντηρεί έναν ιδιότυπο πόλεμο νεύρων, ακροβατώντας ανάμεσα στην προσπάθεια να παρουσιάσει ένα μετριοπαθές διπλωματικό προφίλ στη Δύση και την ανάγκη να μην απεμπολήσει τις αναθεωρητικές της βλέψεις. Τα δεδομένα της τελευταίας εβδομάδας σε συνδυασμό με τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ αποτυπώνουν με απόλυτη σαφήνεια αυτή τη διελκυστίνδα, καθώς οι αριθμοί των προκλήσεων παρουσιάζουν μια ανησυχητική, ποιοτική κυρίως, διαφοροποίηση.
Από την αρχή του τρέχοντος έτους, έχουν καταγραφεί 241 παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου στο Αιγαίο από τουρκικά αεροσκάφη. Παράλληλα, στις προκλήσεις της Αγκυρας έχουν συμπεριληφθεί δυναμικά οι σχηματισμοί οπλισμένων μαχητικών F-16, οι οποίοι εμφανίστηκαν συνολικά 13 φορές στο FIR Αθηνών. Η εξέλιξη αυτή ανάγκασε την ελληνική Πολεμική Αεροπορία να προχωρήσει σε ισάριθμες διαδικασίες αναχαίτισης, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις εξελίχθηκαν σε σκληρές αερομαχίες και σε επικίνδυνες εμπλοκές. Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό στοιχείο εντοπίζεται στον χρόνο εκδήλωσης αυτών των προκλήσεων, καθώς από τους 13 σχηματισμούς οπλισμένων μαχητικών, οι έξι έκαναν την εμφάνισή τους εντός του Ιουνίου.
Χαρακτηριστικά, την Τρίτη 16 Ιουνίου (μόλις μία ημέρα μετά την έναρξη εφαρμογής του μνημονίου Παπούλια – Γιλμάζ) τέσσερα τουρκικά F-16, εκ των οποίων τα δύο οπλισμένα, προχώρησαν σε έξι παραβιάσεις του ΕΕΧ ανάμεσα σε Χίο – Λέσβο, μέσα σε μία ώρα (14:00 έως 15:00), με την Πολεμική Αεροπορία να απογειώνει έξι μαχητικά και να προχωρά σε μαζικές αναχαιτίσεις.
Η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία δεν είναι καθόλου τυχαία και εκθέτει την τουρκική πλευρά. Η αύξηση της προκλητικότητας σημειώνεται σε μια περίοδο όπου η Τουρκία δεσμεύεται θεωρητικά να χαμηλώσει τους τόνους λόγω της εφαρμογής του μνημονίου Παπούλια – Γιλμάζ. Το μνημόνιο αυτό, το οποίο προβλέπει την αποφυγή στρατιωτικών ασκήσεων και προκλητικών δραστηριοτήτων κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου, ισχύει από τις 15 Ιουνίου έως τις 15 Σεπτεμβρίου. Η επιλογή της Αγκυρας να στείλει οπλισμένα μαχητικά και να προκαλέσει εμπλοκές ακριβώς πάνω στο ορόσημο της έναρξης ισχύος του μνημονίου δείχνει ότι αντιλαμβάνεται τις διμερείς συμφωνίες ως ένα εργαλείο αλά καρτ, το οποίο ενεργοποιεί ή παρακάμπτει κατά το δοκούν.
Για να γίνει αντιληπτή η αλλαγή της τουρκικής συμπεριφοράς, αξίζει να εξετάσει κανείς τα συγκριτικά στοιχεία από το πρώτο εξάμηνο του 2025. Κατά την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, η Αγκυρα είχε επιλέξει μια τακτική «χαμηλού αποτυπώματος» στον αέρα, η οποία χαρακτηριζόταν από τη χρήση κυρίως μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) και αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας ή ηλεκτρονικού πολέμου. Ενδεικτικά, το πρώτο τετράμηνο του 2025 είχαν καταγραφεί 79 παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου, όμως το κύριο χαρακτηριστικό εκείνης της περιόδου ήταν οι μηδενικές εμπλοκές μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών, καθώς και η παντελής απουσία υπερπτήσεων πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά. Το 2025, η Τουρκία προτιμούσε να συντηρεί τις διεκδικήσεις της νομικά και θεωρητικά, χωρίς να ρισκάρει ένα θερμό επεισόδιο στον αέρα, μεταφέροντας τότε την κύρια πίεση στη θάλασσα με σχεδόν 3.000 παραβιάσεις των ελληνικών χωρικών υδάτων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Η μεταστροφή του 2026, με την επαναφορά οπλισμένων μαχητικών F- 16 και με τις καθημερινές αερομαχίες, δείχνει ότι η Αγκυρα αποφάσισε να δοκιμάσει εκ νέου τα αντανακλαστικά της ελληνικής αεράμυνας σε επιχειρησιακό επίπεδο. Στρατιωτικοί κύκλοι μετέφεραν στη Realnews την εκτίμησή τους ότι η στάση αυτή συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο διπλωματικό χρονοδιάγραμμα.
Εκτιμάται ότι η Τουρκία ενδέχεται να μην προβεί σε κάποια ακραία ενέργεια ή περαιτέρω κλιμάκωση μέχρι τις 7-8 Ιουλίου, ημερομηνίες κατά τις οποίες είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί η κρίσιμη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιθυμεί να εμφανιστεί στη Σύνοδο ως ένας υπεύθυνος και σταθεροποιητικός παράγοντας της νοτιοανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας, αποφεύγοντας τις ανοιχτές ρήξεις που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν την εικόνα της χώρας του ως οικοδέσποινας.
Ωστόσο, η συμπεριφορά αυτή αποδεικνύει ότι η γειτονική χώρα συνεχίζει να ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην εγχώρια ρητορική του ανυπόστατου και αλυτρωτικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και την ανάγκη της για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, προκειμένου να εξασφαλίσει εξοπλιστικά προγράμματα από τη Δύση. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία παραμένει σε κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης, απαντώντας με ψυχραιμία και απόλυτη επιχειρησιακή ετοιμότητα σε κάθε πρόκληση. Ολα, όμως, δείχνουν ότι η Αγκυρα αρνείται να εγκαταλείψει την αναθεωρητική της ατζέντα, μετατρέποντας τον εναέριο χώρο σε ένα μόνιμο πεδίο διπλωματικών και στρατιωτικών μηνυμάτων με υψηλό ρίσκο.
