Μετά από “προτροπή” του Προέδρου Τραμπ ο νέος γύρος πολεμικών αντιπαραθέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν δείχνει να “παγώνει” λίγες ώρες αφότου ξεκίνησε. Ανοιχτό παραμένει αν θα συνεχιστούν οι ισραηλινές επιχειρήσεις στο Λίβανο. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες εμφανίζουν το Ισραήλ αποφασισμένο να απαντήσει σε περίπτωση που δεχθεί πλήγματα από την οργάνωση Χεζμπολάχ.
Οι ευθύνες της Ουάσιγκτον για την εξέλιξη της σημερινής δραματικής κατάστασης στην περιοχή δεν πρέπει να θεωρούνται αμελητέες. Έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν περιφερειακό δρώντα οι καθημερινές, επίμονες δημόσιες τοποθετήσεις του Τραμπ και στενών συνεργατών του, ότι “πολύ σύντομα” πρόκειται να υπογραφεί με το Ιράν μία τελική συμφωνία που θα τερμάτιζε τον πόλεμο.
Ισραήλ και Ιράν στον ίδιο παρονομαστή
Από τη μια, το καθεστώς της Τεχεράνης εδώ και πολλές εβδομάδες επαναλάμβανε με κάθε τρόπο, ότι δεν προτίθεται να αυτοαναιρεθεί, ούτε να περιορίσει την ιρανική εθνική κυριαρχία. Μάλιστα, παρέμεινε σταθερό στις θέσεις του, ώστε να μην αφήσει ακάλυπτους, στρατιωτικά και ιδεολογικά, τους περιφερειακούς του συμμάχους, και κυρίως την Χεζμπολάχ, η οποία πλέον αντιμετωπίζει ξεκάθαρα τον κίνδυνο της απονομιμοποίησής της εκ μέρους της φιλοαμερικανικής κυβέρνησης της Βηρυτού.
Από την άλλη, η κυβέρνηση Νετανιάχου, παρότι συμπληρώθηκαν δυόμισι χρόνια πολέμου, δεν κατάφερε να παρουσιάσει στην ισραηλινή κοινωνία, έστω μία ξεκάθαρη νίκη. Όλα τα πολεμικά μέτωπα παραμένουν ανοιχτά, από την Γάζα και τον Λίβανο μέχρι την Δυτική Όχθη, που συνεχίζει να μοιάζει με πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Ειδικότερα όμως, όσον αφορά την αναμέτρηση με το Ιράν, η παράταση των παρασκηνιακών επαφών μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης μεταφράζεται από τους Ισραηλινούς ως μία τακτική ενδοτικής υποχωρητικότητας της διακυβέρνησης Τραμπ, με αποτέλεσμα –σύμφωνα πάντα με την ισραηλινή θεώρηση – να “δωρίζεται” άπλετος χρόνος στους Φρουρούς της Επανάστασης να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό της χώρας, η προεκλογική περίοδος έχει ήδη αρχίσει ενόψει των βουλευτικών εκλογών του φθινοπώρου, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, να κατηγορούν ξεκάθαρα την κυβέρνηση και τον Βενιαμίν Νετανιάχου προσωπικά, για αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα έναντι του Λευκού Οίκου, στρατηγική ανικανότητα και εθνική ολιγωρία.
Κρίση αξιοπιστίας για Τραμπ
Στην πραγματικότητα, τόσο το Ιράν, όσο και το Ισραήλ, αποφασίζοντας να προχωρήσουν για ακόμα μία φορά σε έναν νέο χορό πυραυλικών εκτοξεύσεων και αεροπορικών επιδρομών, εμμέσως πλην σαφώς δηλώνουν αμφότερες οι ηγεσίες τους – αν και από διαφορετική αφετηρία η κάθε μία – την δυσπιστία τους ως προς την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης Τραμπ να θέσει υπό έλεγχο την κατάσταση στην περιοχή. Την ίδια στιγμή, τόσο ο Νετανιάχου στο Ισραήλ, όσο και οι Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν, φαίνονται σαν να δίνουν την δική τους ξεχωριστή μάχη, προκειμένου να αποδείξουν ότι είναι σε θέση να διατηρήσουν την αξιοπιστία τους όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά (πρωτίστως ίσως) και σε εσωτερικό επίπεδο.
Και ενώ το αδιέξοδο στην Μέση Ανατολή βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με αμηχανία την τιμή του πετρελαίου να αυξάνεται, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες να μην αποδεικνύουν ότι είναι πράγματι σε θέση να τερματίσουν έναν αδιέξοδο πόλεμο. 
-: Deutsche Welle
